ခ်စ္ဦးေႏြ

ေလ႐ႈးေတြေဝ့
႐ြက္ေၿခာက္ ေတြေသြ႕လို႕
ၿမဴေဝွ႕လို႕ မုန္းထမ္း႐ွာ
႐ိုးညွာတံေတြက်ဲ
စြတ္႐ႊဲတဲ့ ခႏၶာ
ပူၿပင္းကာ ေနထား
ရင္ဆိုင္အားမေလွ်ာ့
မ်ားေၿပာတဲ့လူသား
မုန္းထားၾကေစဦး
ေလ႐ႈးမွာေပ်ာ္ၿမဴး
႐ြက္ေၿခာက္ေတြခူးလို႕
ၿမဴထူးကိုေက်ာ္လႊား
႐ိုးညွာတံက်ဲမ်ားကို
ၿခယ္ဆြဲကာေႏြပံုရိပ္သို႕
ၿမတ္ႏိုးလို႕ခ်စ္သား ..............။

သိုးေက်ာင္းသားအခ်စ္

ေၾကကြဲစြာ နားလည္ခဲ့တယ္
အခ်စ္ဆိုတာ
ရက္စက္တဲ့ နတ္ဖုရား
ေတာမွာဖြားလို႔
ျခေသၤ့မရဲ႔ ႏို႔စို႔ၿပီး
ႀကီးျပင္းလာသူပါလားကြယ္။

သူ႔ရဲ႔ ေတာက္ပတဲ့ မီးလွ်ံ
ငါ့ကို ရိုးတြင္းျခင္ဆီအထိ
ေလာင္ကြ်မ္းေစခဲ့တယ္။

ညမ်က္ခံုးေအာက္က
စူရွမာေၾကာတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ ၾကည့္သူရယ္
မင္းရဲ႔ သိုးေက်ာင္းသားရင္ခြင္
တစ္ခါေလာက္ ျပန္ဝင္ပါဦးလား
တစ္ခါေလာက္ နမ္းပါဦးလား
ဪသာ္.. အခ်ည္းႏွီးအနမ္းဆိုတာလဲ
ၾကည္ႏူးမႈကို ေပးစြမ္းတာပါပဲ
ရက္စက္တဲ့မိန္းကေလးရယ္..။

သီယိုကရီးတပ္စ္
(ဘီစီ ၃၀ဝ-၂၅၀ခန္႔)

အခန္း

အခန္းဟာ
ကုဗတံုးဆန္ဆန္ပဲ
သူ႕ကိုသူ အလံုပိတ္ထားတယ္။
အခန္းနံပတ္
ဘယ္ေလာက္လဲလို႔ မေမးနဲ႔တဲ့
သတ္မွတ္ခ်က္ေတြနဲ႔ သူမရပ္တည္ဘူးဆိုပဲ။
အခန္းထဲမွာ
ဖ႐ိုဖရဲျဖစ္ျခင္းအႏုပညာဟာ
လွပစြာ ...
လိပ္ျပာသန္႕စြာ ...
ေနထိုင္တယ္။
အခန္းထဲမွာ
လျခမ္းေကြးေလးခပ္ပ်ပ် သာေနတယ္ ...
လျခမ္းကေလးေပၚမွာ လူတစ္ေယာက္
ငါးမွ်ားခ်ိတ္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔
တစ္စံုတစ္ရာကို သူ မွ်ားေနရဲ႕ ...။
သူမွ်ားေနတာ ငါးတစ္ေကာင္ မဟုတ္တာေတာ့
ေသခ်ာတယ္ ...
သူမွ်ားေနတာ
ပန္းတစ္ပြင့္ကိုလား
လြင့္ေနတဲ့တိမ္တစ္အုပ္ကိုလား ...
ဗင္းဆင့္ရဲ႕နားရြက္တစ္ဖက္ကိုလား ...
ဒါမွမဟုတ္
ေနာက္ထပ္အခန္းတစ္ခုလား...။
မ်ိဳးေတဇာေမာင္
စတိုင္သစ္၊ စက္တင္ဘာ ၂၀၀၄