ေဘာင္းဘီဝတ္မိုးတိမ္ ( ၅ )

(ေျမာင္းေတြထဲ
ညအိပ္ခဲ့ရသမို႔) ညစ္ေပကာ တက္လာမယ္၊
ေဘးခ်င္း ယွဥ္ကာရပ္၊
ငံု႔ကိုင္းတဲ့ကာ
သူ႔နားထဲ ေျပာျပလိုက္မယ္..
နားေထာင္စမ္း၊ ဦးဘုရားသခင္။
ခင္ဗ်ား မပ်င္းဘူးလား၊
မိုးတိမ္ ေက်ာက္ေက်ာျပင္ထဲ
ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ၾကင္နာတဲ့ ႏွလံုးေတြ ႏွစ္ေနရတာမ်ား။
ဒီမယ္-သိလား
ေကာင္းမႈ၊ မေကာင္းမႈ အသိတရားရဲ႔
သစ္ပင္ေပၚမွာ ခ်ားရဟတ္ တည္ေဆာက္
ရေအာင္လား။
သဗၺဘူတဆိုေတာ့ ခင္ဗ်ား ေၾကာင္အိမ္တိုင္းမွာ
ရွိေပမယ္။
ညွိဳးလ်လ် ရွင္ေပတရုေတာင္မွ
ကိ-ကာ-ပူအကနဲ႔ ျမဴးၾကြလာခ်င္ေစမယ့္
စပ်စ္ရည္မ်ိဳး စားပြဲေပၚ တင္ထားၾကမယ္။
ၿပီး ေကာင္းကင္မွာ ဧဝကေလးေတြ ေနရာ
ခ်ျပန္ဦးစို႔။
အမိန္႔သာေပး-
ကေန႔ညကိုပဲ
လမ္းမႀကီးအားလံုးက အလွဆံုးေကာင္မေလးေတြကို
က်ဳပ္ ခင္ဗ်ားဖို႔ ေခၚေပးမယ္။
လိုခ်င္ပါစ။
မလိုခ်င္ဘူး၊ ဟုတ္စ
ေခါင္းကို ခါသလား၊ ဆံပင္စုတ္ဖြားႀကီး။
မ်က္ခံုးျဖဴ ရံႈ႕သလား။
ခင္ဗ်ား ထင္သပအဲဟ
ို၊
ခင္ဗ်ားေနာက္က ေတာင္ပံကားႀကီး။
အခ်စ္ဆိုတာ ဘယ္လိုလဲ သိတယ္လို႔မ်ား။
က်ဳပ္လဲ ေကာင္းကင္တမန္ပဲ။ က်ဳပ္ ျဖစ္ဖူး
သေပါ့အျမင္မွာ
သၾကားခ်ိဳသိုးကေလးလို ေငးၾကည့္လို႔ပ၊
ဆဲဖရရဲ႔ဒုကၡနဲ႔ ထြင္းထုထားတဲ့ ပန္းအိုးေတြကိုေတာ့
ျမင္းမေတြကို လက္ေဆာင္ မေပးခ်င္ေတာ့ဘူးေပါ့။
အနႏၲတန္ခိုးေတာ္ရွင္၊ လက္အစံုကို ခင္ဗ်ား
တီထြင္ခဲ့၊
လူတိုင္းပဲ
ဦးေခါင္း ရွိေအာင္ လုပ္ေပးခဲ့တယ္ဘာျပဳလို႔
ခင္ဗ်ား မတီထြင္ရတာလဲ၊
ဒုကၡမခံစားရဘဲနဲ႔
နမ္းၿပီးရင္း နမ္းၿပီးရင္း နမ္းေနႏိုင္ေအာင္ေတာ့။
က်ဳပ္ ထင္ခဲ့တယ္-ခင္ဗ်ားဟာ အနႏၲ
စြမ္းအားရွင္ ဘုရားႀကီးလို႔၊
ခင္ဗ်ားဟာ ပညာမစံုလင္၊ ေသးေသးမႊားမႊား
ဘုရားေပါက္စေလးပဲ။
ၾကည့္ေနာ္ က်ဳပ္ ငံု႔ကိုင္းလိုက္ၿပီ၊
ဘြတ္ဖိနပ္ထိပ္က
ဖိနပ္ခ်ဳပ္သမားဓားကေလး ဆြဲထုတ္လိုက္ၿပီပဲ။
ေတာင္ပံကားကား လူဆိုးသူခိုးတို႔။
ေကာင္းကင္မွာ ဝပ္လို႔ေန၊
ေၾကာက္လန္႔ တုန္လႈပ္လို႔မို႔ အေမႊးအေတာင္ေတြ
ထၾကြဘိ။
အေမႊးနံ႔ ထံုသင္းေနတဲ့ နင့္ကို ငါခုတ္ပိုင္းလိုက္မေလ
ဒီကေန အလာဆကာအထိ။
ဝင္ခြင့္ျပဳပါက်ဳပ္ကို
မရပ္တန္႔ၾကနဲ႔။
မွားမယ္ က်ဳပ္၊
မွန္ခ်င္လဲ မွန္မယ္
ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္ ၿငိမ္ၿငိမ္ေနဖို႔ မတတ္ႏိုင္ဘူး။
ၾကည့္ၾကစမ္း-
ၾကယ္ေတြ ေခါင္းျပတ္ကုန္ၾကျပန္ၿပီ။
ေကာင္းကင္လဲ လူသတ္ပြဲေၾကာင့္ ေသြးရဲရဲ
ျဖစ္ရေပါ့။
ေဟး၊ ကိုယ့္လူ၊
ေကာင္းကင္ႀကီး။
ဦးထုပ္ခြ်တ္ေလ။
က်ဳပ္ လာေနၿပီ။
တိတ္ဆိတ္လို႔။
စၾကဝဠာ အိပ္ေပါ့၊
ၾကယ္အစက္အေျပာက္ေတြနဲ႔၊
ဧရာမနားရြက္ႀကီးကို လက္ေပၚတင္လို႔။

မာယာေကာ့ဖ္စကီးလ္
၁၉၁၄-၁၉၁၅ မွာ ေရးခဲ့ပါသတဲ့။