ေဘာင္းဘီဝတ္မိုးတိမ္ ( ၁ )

ဒါ ငွက္ဖ်ားငန္းဖမ္း ဇာတ္လို႔မ်ား ထင္ၾကသလား။
ဒါ ျဖစ္ခဲ့တယ္။
ဩဒိဆာမွာ ျဖစ္ခဲ့တယ္။
]ေလးနာရီမွာ လာခဲ့မယ္}တဲ့ မာရီယာက။
ရွစ္
ကိုး
တစ္ဆယ္။
ညေနခင္းလဲ
ညရဲ႔ ေၾကာက္ဖြယ္မႈဆီ
ျပတင္းေပါက္က ထြက္ေျပးေပါ့၊
မိႈင္းညို႕၊
ဒီဇင္ဘာပီလို႔။
အိုမင္းမစြမ္း ေက်ာျပင္ေနာက္မွာ ဟားတိုက္
ရယ္ေမာရစ္ၾကၿပီ။
ဖေယာင္းတိုင္ေတြ။
က်ဳပ္ကို အခု မွတ္မိႏိုင္ၾကမယ္ မဟုတ္ဘူး
အေၾကာၿပိဳင္းၿပိဳင္း အစုအပံုႀကီး။
ညည္းညည္းညဴညဴ
တြန္႔တြန္႔လိမ္လိမ္နဲ႔
ဘာမ်ား ဒီအသားတံုးက လိုခ်င္ပါလိမ့္။
အသားတံုးကလဲ အမ်ားႀကီး လိုခ်င္ေပရဲ႔။
ငါ့အဖို႔ အေရးမႀကီးပါဘူး
ငါ့ကိုယ္ငါဟာ ေၾကးဝါနဲ႔ လုပ္ထားတာ၊
ႏွလံုးသားဟာလဲ ေအးစက္စက္သံထည္ ျဖစ္ေနေန။
ညမွာ ကိုယ့္အသံက
ပုန္းခ်င္ရဲ႔ ႏူးညံ့ရာမွာ၊
မိန္းမ ဆန္ရာမွာ။
ဒီလိုနဲ႔ ခု
အစုအပံုႀကီး
ျပတင္းေပါက္မွာ ခါးကုန္းကုန္း၊
ျပတင္းမွန္မွာ နဖူးနဲ႔လူလာေနေပါ့။
ခ်စ္ျခင္းေမတၲာ ရမယ္လား၊ မရဘူးလား။
ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲအႀကီး
ႀကီးလား ေသးေသးမႊားမႊားေလးလား။
ဒီလို ကိုယ္ခႏၶာမ်ိဳးမွာ ဘယ္ႀကီးႀကီးမားမား
ရမလဲ။
ေသးေသးမႊားမႊားပဲ ျဖစ္မွာေပါ့။
ႏံုခ်ာခ်ာ အခ်စ္ေပါက္စေလး ေနမွာပါပဲ
သူက ေမာ္ေတာ္ကားဟြန္းသံကို လန္႔တတ္တယ္။
ျမင္းခ်ဴသံကိုမွ ခ်စ္သတဲ့။
ဆက္လို႔ဆက္လို႔သာ
မ်က္ႏွာကို မိုးရဲ႔
ေက်ာက္ေပါက္မာမ်က္ႏွာထဲ ျမွဳပ္ရင္း၊
ေစာင့္ေနမိတယ္၊
ၿမိဳ႔ေတာ္ဒီလိႈင္းရဲ႔ ေအာ္သံရဲ႔ အပက္ခံရင္း။
ဓားကို ေျမွာက္ခ်ီလို႔ သန္းေခါင္
လိုက္မီလာေပါ့၊
ခုတ္ထစ္ေခ်ေပါ့-
ဟိုမွာ သူ။
တစ္ဆယ့္ႏွစ္နာရီ က်လာေပါ့၊
စဥ္းႏွီးတံုးေပၚက မင္းျပစ္ဒဏ္ခံရဲ႔ ဦးေခါင္းလို။
မွန္ခ်ပ္ေတြေပၚ မဲျပာျပာ မိုးစက္ မိုးေပါက္မ်ား
ေအာ္ျမည္ေၾကြးေနၾက၊
မဲ့ရြဲ႕ရြဲ႕မ်က္ႏွာထားေတြ စုပံုလို႔ ထားၾက
ပါရီက မယ္ေတာ္ျမတ္ ဘုရားေက်ာင္းမွာ
ဘီလူးရုပ္ေတြ အူေနၾကသလိုပ။
ေသာက္က်ိဳးနဲ။
ဘယ့္ႏွယ္၊ ဒီေလာက္နဲ႔ မေတာ္ေသးဘူးလား။
မၾကာခင္ ေကြးေကြးေလး ႏႈတ္ခမ္းက ရြဲ႕လာခဲ့။
ၾကားရတယ္..
တိုးတိတ္တိတ္
လူမမာ ခုတင္ေပၚက
နာဗ္ေၾကာ ခုန္ထေလေပါ့။
ၿပီးေတာ့
ပထမ မေရြ႕သလိုလို
ေရြ႕သလိုလို
ေနာက္ေတာ့ ထေျပးေလရဲ႔၊
စိတ္စက္ လႈပ္ရွားလို႔၊
တဒုတ္ဒုတ္ ျမည္လို႔။
ခုေတာ့ သူရယ္ အသက္ႏွစ္ခုရယ္၊
အရူးအမူး ထၾကြခုန္ေပါက္ၾကေပါ့။
ေအာက္ထပ္မွာ အဂၤေတ ၿပိဳက်ေလေပါ့။
နာဗ္ေၾကာေတြ
အႀကီးႀကီးေတြ
အေသးေလးေတြ
အမ်ားႀကီးပဲအရ
ူးအမူး ခုန္ၾကေပါက္ၾက၊
ခုေတာ့
နာဗ္ေၾကာရဲ႔ ေျခေတြ ပံုလဲက်ကုန္ေတာ့တယ္။
အခန္းထဲမွာ ညဟာ ေစးပ်စ္ေစးပ်စ္လို႔
လာေတာ့တယ္။
ရြံ႕ေစးထဲကေတ ေလးလံတဲ့ မ်က္လံုးကို
ဆြဲႏႈတ္လို႔ မရဘူး။
တံခါးေတြ ျဗဳန္းဆို သြားခ်င္ႀကိတ္ၾက
တကထဲ ဟိုတယ္မွာ သြားခ်င္သြား ထိမရသလိုပဲ။
မင္းဝင္လာတယ္
]ကိုင္း-ေရာ့}ဆိုသလို ျဗဳန္းစားဟန္မ်ိဳး၊
ဆိတ္ေရလက္အိတ္ေလးေတြ ႏွိပ္စက္ရင္း
ေျပာျပတယ္
]သိပဘား
ကြ်န္မ လက္ထပ္ေတာ့မယ္}တဲ့။
ဒီလိုလား၊ လုပ္ေပါ့ေလ။
ကိစၥမရွိပါဘူး။
စိတ္တင္းပါ့မယ္။
ၾကည့္ေလ-တည္ၿငိမ္ေနပံုမ်ား။
လူေသေကာင္ရဲ႔
ေသြးခုန္ပံုမ်ိဳးပ။
မွတ္မိေသးလား။
မင္း ေျပာခဲ့တာေတြ
]ဂ်က္လန္ဒန္၊
ေငြ၊
အခ်စ္၊
ရမၼက္}တဲ့
ငါ တစ္ခုပဲ ျမင္မိတယ္
မင္းဟာ ဂ်ီယေကာန္ဒါ၊
ခိုးယူမွ ရမယ့္ သူပဲ။
ခိုးယူသြားၾကၿပီေပါ့။
တစ္ခါ ခ်စ္စိတ္မႊန္လို႔ ကစားဖက္
လိုက္ဦးေတာ့မယ္။
မ်က္ခံုးေကြးေတြ မိးလွ်ံနဲ႔ ဝင္းလက္လို႔ေပါ့။
ဒီေတာ့ေကာ။
မီးေလာင္ပ်က္ယြင္း အိမ္ထဲမွယ
တစ္ခါတေလ အိုးမဲ့ အိမ္မဲ့ ေတေလတို႔ ေနၾကသပ။
ေျပာင္ေလွာင္ၾကတယ္လား။
]သူေတာင္းစားရဲ႔ ျပားေစ့ထက္ေတာင္
မင္းရူးသြပ္မႈရဲ႔ ျမေတြက အဖိုးနည္းေလရဲ႔}တဲ့။
မွတ္မိၾကရဲ႔လား။
ဗဲဆုဗိယုစ္ကို ေျပာင္ေလွာင္ၾကတဲ့အခါ
ေပါမ္ပဲယီ ပ်က္သုန္းခဲ့ရတာေကာ။
ဗ်ိဳး။
အမ်ိဳးေကာင္းသားတို႔။
သာသနာထိပါးမႈ၊
ရာဇဝတ္မႈ၊
သတ္ျဖတ္မႈေတြကို
ျမတ္ႏိုးသူႀကီးတို႔
ေၾကာက္စရာ အေကာင္းဆံုးကို
ျမင္ဖူးၾကရဲ႔လား
က်ဳပ္
လံုးလံုးလ်ားလ်ား ၿငိမ္ဆိတ္
ေနတဲ့အခါ
က်ဳပ္မ်က္ႏွာေလ။
ထင္ပါတယ္ေလ
]က်ဳပ္}ဆိုတာ
က်ဳပ္အဖို႔ ေသးငယ္ပါတယ္။
တစ္စံုတစ္ဦး က်ဳပ္အထဲက ခ်ိဳးႏွိမ္မရ
ထြက္လာလိမ့္မဗ်
ဟယ္လို။
ဘယ္သူစကား ေျပာေနပါလဲ။
ေမေမလား။
ေမေမ။
ေမေမ သားေတာ့ လွလွပပ ဖ်ားေပါ့။
ေမေမ။
သူ႔ႏွလံုးသားကို မီးေလာင္ေနၿပီ။
ညီမေလး ယ်ဴဒ္နဲ႔ ေအာ္လ်ာကို ေျပာလိုက္ပါ..
သူလြတ္လမ္း မျမင္ေတာ့ဘူးလို႔။
စကားလံုးတိုင္းဟာ
ျပက္လံုးေတာင္မွပဲေပါ့
ပူေလာင္ကြ်မ္းေနတဲ့ ပါးစပ္က
သူ အန္ထုတ္လိုက္သမို႔
ထိုးထြက္လာလိုက္တာ ဝတ္လစ္စလစ္
ျပည့္တန္ဆာမ
မီးေလာင္ေနတဲ့ နတ္နန္းထဲက ေျပးထြက္လာသလိုပ။
လူေတြ အနံ႔ခံေနၾကတယ္..
ေညွာ္ေစာ္နံသဟ။
ဘယ္သူေတြမွန္း မသိေရာက္လို႔လာ
ေျပာင္ေျပာင္လက္လက္ပဲ။
ဘြတ္ဖိနပ္ေတြနဲ႔ မရဘူး။
မိးသတ္သမားေတြကို ေျပာလိုက္ပ..
မီးေလာင္ေနတဲ့ ႏွလံုးသားေပၚ အနမ္းနဲ႔
တက္ရတယ္လို႔
က်ဳပ္ဘာသာပဲ လုပ္မယ္။
မ်က္ရည္ရႊဲ မ်က္လံုးေတြကို စည္းပိုင္းေတြနဲ႔
စုတ္ယူမယ္။
နံရိုးေတြေပၚ မွီထားပါရေစ။
ခုန္လိုက္မယ္။ ခုန္လိုက္မယ္။ ခုန္လိုက္မယ္။
ခုန္လိုက္မယ္။
ၿပိဳက်ကုန္ၿပီ။
ႏွလံုးထဲက ခုန္ထြက္မရပါလား။
ေလာင္ကြ်မ္းေနတဲ့ မ်က္ႏွာေပၚမွာ
အက္ေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းကေန
မီးေသြးျဖစ္ေနတဲ့ အနမ္းကေလး
ထြက္ျပဴလာေလရဲ႔။
ေမေမ
က်ဳပ္ေတးမသီႏိုင္ေတာ့ဘူး
ႏွလံုးသားရဲ႔ ဘုရားေက်ာင္းထဲ ေတးအဖြဲ႔
မီးစြဲေလာင္ခဲ့။
မီးေလာင္ေနတဲ့ အေဆာက္အဦးထဲက
ကေလးမ်ားႏွယ္
ဦးေခါင္းခြံထဲက
မီးသင့္စကားလံုးနဲ႔ ကိန္းဂဏန္း အရုပ္မ်ား။
အဲသလိုနဲ႔ ေၾကာက္ရြံ႕စိတ္ဟာ
ေကာင္းကင္ကို လွမ္းကိုင္ဖို႔
ေျမွာက္ခ်ီခဲ့သပ
]လူဇီတာနီယာ}ရဲ႔ ေလာင္ကြ်မ္းေနတဲ့ လက္မ်ား။
အိမ္ခန္း ဆိတ္ၿငိမ္မႈထဲမွာ
လူေတြ တုန္တုန္ရီရီ
မ်က္လံုးတစ္ရာ အလင္းဆိပ္ကမ္းကေန
ဆုတ္ၿဖဲေနေပါ့။
ေနာက္ဆံုးေအာ္သံတို႔
ယုတ္စြအဆံုး အသင္
ငါ မီးေလာင္ခဲ့ေၾကာင္း ရာစုႏွစ္အဆက္ဆက္
ေအာ္ရစ္ေတာ့။

ေဘာင္းဘီဝတ္မိုးတိမ္

ကမၻာေက်ာ္ ရုရွား ကဗ်ာဆရာၾကီး မာယာေကာ့ဗ္စကီးရဲ႔ ေဘာင္းဘီ၀တ္မိုးတိမ္ ဆိုတဲ့ ကဗ်ာရွည္ၾကီးပါ .. ။
ၿမန္မာေက်ာ္ ဆရာေမာင္သာနိုးက ဘာသာၿပန္ၿပီး က်ဴးပစ္ဖိုရမ္မွ မန္ဘာ nickybuddy မွတဆင့္ ရရွိပါတယ္ . ခံစားၾကည့္ၾကပါ .. ။

ေဘာင္းဘီဝတ္မိုးတိမ္
စကားခ်ီး
အဆီျပန္ဆိုဖာေပၚ ဝ၀ၿပဲၿပဲ လက္ပါးေစလို
ႏူးညံ့ေပ်ာ့အိ ဦးေႏွာက္ထက္မွာ အိပ္မက္မက္ေနတဲ့
ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ႔ စိတ္ကူးကို
ေသြးစြန္းတဲ့ ႏွလံုးသားရဲ႔ အဝတ္စုတ္နဲ႔
ေလွာင္ေျပာင္လိုက္
မထိေလးစား စပ္ပူစပ္ေလာင္ ဝလန္ေအာင္
သေရာ္လိုက္မယ္။
က်ဳပ္ဝိညာဥ္မွာ ဆံျဖဴတစ္ပင္မရွိဘူး
အဘိုးအိုဆန္တဲ့ ႏူးညံ့ သိမ္ေမြ႔မႈမ်ိဳး ေဝလာေဝး၊
ခြန္အားျပည့္ဝတဲ့ အသံနဲ႔ ေလာကကို ထစ္ခ်ဳန္းလို႔
က်ဳပ္သြားေနတယ္၊ လူေခ်ာ လူလွ
ႏွစ္ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္သားကေလး။
လူသိမ္လူေမြ႔တို႔
ခင္ဗ်ားတို႔က ခ်စ္ျခင္းေမတၲာကို တေယာပေၚ
တင္ၾကတယ္။
အရိုင္းအစိုင္းတို႔ကေတာ့ ေမတၲာကို ဗံုေပၚ
တင္ၾကရဲ႔။
ဒါေပမယ့္ ထူထဲထဲ ႏႈတ္ခမ္းေတြခ်ည့္
ျဖစ္သြားေအာင္
က်ဳပ္လို ေျပာင္းျပန္ လွန္ပစ္ဖို႔ေတာ့
တတ္ႏိုင္မယ္ မဟုတ္ဘူး။
ပိုးဖဲထည္လႊမ္း ဧည့္ခန္းထဲက
ပညာယူဖို႔ ထြက္လာခဲ့ၾက။
နတ္မ်ိဳးႏြယ္ဂိုဏ္းဝင္ ဗ်ဴရိုကရက္ ကိုလူေခ်ာတို႔။
ထမင္းခ်က္ဟာ ခ်က္ျပဳတ္နည္းစာအုပ္
စာမ်က္ႏွာေတြ လွန္သလို
ႏႈတ္ခမ္းေတြကို ၿငိမ္ဆိတ္ဆိတ္ လွန္ေလွာတတ္သူတို႔။
ဆႏၵရွိၾကရင္ေဒါသမာန္ထန္ျပင္းတဲ့ ေသြးနဲ႔သားနဲ႔ ျဖစ္ျပမယ္။
ၿပီး ေကာင္းကင္လို အသံေျပာင္းလို႔မို႔
ဆႏၵရွိၾကရင္ေျပာစရာ မရွိေအာင္ ႏူးညံ့ျပလိုက္မယ္။
ေယာက်ၤားမဟုတ္-ေဘာင္းဘီဝတ္ မိုးတိမ္ရယ္လို႔။
ပန္းေဝေဝနဲ႔ နိဆရွိတယ္လို႔ က်ဳပ္မယံုဘူး
တခါထပ္ၿပီး က်ဳပ္ ဟိမဝႏၲာ ခ်ီးက်ဴးခန္း
ဖြင့္လိုက္ဦးမယ္ေဆးရံုလို ေလ်ာင္းစက္ေနၾကတဲ့ ေယာက်ၤားေတြကို
စကားပံုလို ေဟာင္းျမင္းေနတဲ့ မိန္းမေတြကို။

ဇာတ္ေမ်ာ

စိတ္လိုလက္ရေလး ေနခဲ့ပါေစကြယ္
မ်က္ရည္မခိုင္ဘဲနဲ႕ေတာ့
ေနရာေဟာင္းေလးဆီ ဘယ္လိုျပန္သြားရႏိုင္မလဲ။
ရာသီဥတုေတြ ကိုယ့္ဘက္ပါကတည္းက
အသည္းကြဲျခင္းမွာ ေမြ႕ေလ်ာ္ဖို႕ကို
ငါ့ကိုယ္ကို ကဗ်ာဖြဲ႕ၿပီး
ယဲ့ယဲ့ေလး လည္စင္းေစာင့္ေနခဲ့သူပါ။
ဘာမွမလိုခ်င္ဘူးခ်စ္သူ
ရဲရဲႀကီး ခုတ္ျဖတ္ထားရစ္ခဲ့ေတာ့
ေတာင္စြယ္ေနကြယ္ခ်ိန္မွဆို
မင္းကိုဘယ္သူျပန္ပို႕မလဲ
အေမွာင္ညထဲ ငါေသလည္း စိုးထိတ္ေနဦးမယ္။
တစ္ဘဝလံုးနဲ႕ ]က} ခဲ့တာေတာင္
ဇာတ္ညႊန္းဖတ္ခြင့္မရတဲ့ ျပဇာတ္ကို
ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေျမာက္ ငါ ]က} မိတာလဲ
အဲဒီေခါင္းစဥ္
]အခ်စ္} လို႕ နင္မတပ္လိုက္ခင္အထိ
ခုေတာ့
ပိပိရိရိ အလွည့္စားခံ။
သစၥာပိုင္စိုး

ေဝးက်န္ခဲ့ေန႕

အမုန္းမွာ ဘယ္ႏွခါ လြမ္းရမယ္
မွာတမ္း မရခဲ့သူ။
ကိုယ့္ႏွစ္ဆယ့္ေလးနာရီ ကမ္းလံုးျပည့္
စပယ္ေတြ တေဖြးေဖြးေျြကခန္း
ဘယ္အနမ္းနဲ႕မွ မေၾကေတာ့။
သစၥာတရား အၿပိဳအပ်က္ၾကား
ဆြဲမိဆြဲရာ ကိုယ့္ကဗ်ာအစအနေတြ
အၿငိဳးနဲ႕ ကြ်မ္းေလာင္။
႐ြတ္ဆိုေနက်
နာမည္ေလး ေျပးထြက္အသြားမွာ
ပဲ့တင့္သံေတြ ျပန္မလာဘူး
ရယ္ရင္ ေပါ့ေပမယ့္
ငိုၿပီး ေလးေနမိ။
ကမၻာ့ေၾကကြဲစရာမ်ားထဲ
ကိုယ့္ရင္နင့္မႈ အျပင္းဆံုး
ဒီေန႕သတင္းစာမွာ မပါတာကလြဲရင္
ကိုယ့္အသည္းကြဲျခင္း
တခမ္းတနား ႀကီးက်ယ္တယ္။
သစၥာပိုင္စိုး

ေဇယ်ာလင္းအေရးအသားလို မိန္းမ

အေနအထိုင္ မတတ္သူ
စာရြက္လွန္လိုက္မိတာက ငါ့အမွား
အဓိပၸါယ္ ရြဲ႔ေစာင္းလို႔
ဝမရွိပဲဝိလုပ္ခ်င္တဲ့ ရုပ္တု
မင္းဟာ..ငါမၾကိဳက္ေတာ့တဲ့ ကဗ်ာ
ငါမကိုးကြယ္ႏိုင္တဲ့ ဘာသာေရး
ရွင္ေၿပာေတာ့ ကြၽန္မကရွင္မဖဲ႔ႏြ ဲ႔ႏြ ိုင္တဲ့ သေကၤတဆို
ငါ
ဆြဲေဆာင့္လိုက္ရရင္ ပြင့္ထြက္သြားေတာ့မယ္
ေၿပာင္းလဲၿခင္းဟာ အမွန္တရား
အနိစၥကို စာလံုးမွန္ေအာင္ မေပါင္းတတ္ဘဲ
နထၴိဝါဒအေၾကာင္း လာမေၿပာနဲ႔
အခ်စ္မရွိဘူးဆိုရင္ ကြၽန္မသတ္ေသလိုက္ေတာ့မယ္
ဘာလဲ
မင္းက ဆီလီယာပလာသ့္မို႔လို႔လား
အႏုပညာနဲ႔ အတင္းေၿပာတာ
လွပတဲ့ ေအာက္တန္းက်မႈပဲ
ေရာ့ခ္.....ေရာ့ခ္
ရွင္ကြၽန္မကို စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ မလုပ္န႔ ဲ
ေရာ့ခ္.....ေရာ့ခ္
အစြယ္အေဖြးသားနဲ႔
ေၿမြေဟာက္လို မိန္းမ
မင္းေလသံကို ကီးခ်ိန္းစမ္း
မင္းလွ်ာကို ေခါက္ထားစမ္း
ကြၽန္မတို႔ ရင္ၾကားေစ့လို႔ မရႏိုင္ေတာ့ဘူးလား
မိတၲဗလ ဋီကာစာသားေတြ
လူမႈဆက္ဆံေရး သင္တန္းမွာ သြားေၿပာ
ေငေြ ၾကး လိင္န႔ဂဲ ုဏ္ၿဒပ္
မိန္းမေတြ အလိုရွိတာ ဒါပဲမဟုတ္လား
အမွန္တရားမို႔ နားခါးမယ္
ငါ့ကို
အဲ့ဒီေၿမြမ်က္လံုးမ်ိဴးနဲ႔ မၾကည့္နဲ႔
ကိုယ့္ အဓိပၸါယ္န႔ ဲ ကိုယ္ေန
အၿဖစ္မွန္ကို ၿမင္ေအာင္ၾကည့္
အိမ္ေထာင္ေရးဆိုတာ
လူႏွစ္ေယာက္အၿပန္အလွန္ စစ္ေၾကၿငာၿခင္းပဲ
အခ်စ္ဆိုတာ
ယာယီ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲထားၿခင္းပဲ
ငါဟာ
ေပါက္ကဖြဲ ို႔ အသင့္ၿဖစ္ေနတ့ ဲ
ဗံုးတစ္လံုး
ရက္စ္ေအာ္ႏိုး
ဒူးေအာ္ဒိုင္း
ဗို႔အား ၆၆၀ဝ
သတိ အႏၲရယ္
ေသတတ္တယ္။
ေအာင္ရင္ၿငိမ္း

ဒီအခန္းကို မင္းမဝင္ရဘူး ႐ိုစီ

ဒီအခန္းကို
မင္းမဝင္ရဘူး ... ႐ိုစီ။
ဒီအခန္းဟာ
ကမၻာဦးက်မ္းရဲ႕
ပထမဦးဆံုးေသာ သင္ခန္းစာ
ဒါေပမယ့္
ငါ့အခန္းကို
မင္းမဝင္ပါနဲ႕ ... ႐ိုစီ။
ကမၻာဦးအစကတည္းက
ဒီအခန္းေၾကာင့္
လူသားေတြ အားလံုး
စီးကရက္တစ္လိပ္လို
ေလာင္ကြ်မ္းခဲ့ၾက။
ဒီအခန္းဟာ
ကမၻာေျမရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး
အႏုပညာ
သစၥာတရားနဲ႕
အျခား ... အရာမ်ားစြာကိုလည္း
ေမြးဖြားေပးခဲ့။
သန္႕စင္မြန္ျမတ္တဲ့ ..ဒီအခန္း
ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားတဲ့ ..ဒီအခန္း
ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ ယံုၾကည္စြာ
မင္းနဲ႕ငါ
ရင္ဆိုင္ျဖတ္သန္းခ်င္ေပမယ့္။
႐ိုစီ
အဘယ္မွ် ခ်ိဳၿမိန္ေသာ
သစ္သီးတစ္လံုးျဖစ္ေစ
ဘုရားသခင္တားျမစ္ခဲ့တဲ့
ဒီအခန္းအတြက္
ငါတို႕...
ရင္ဘတ္တစ္ျခမ္းနဲ႕
လြမ္းေနၾကမယ္။
သက္ေဝကိုကို

ဒုတိယတန္းစား

ကြ်န္ေတာ့္ ရင္အံုေလွာင္ခ်ိဳင့္မွာ
ျခေသၤ့တစ္ေကာင္ ႐ွိပါတယ္
သူက ...
ကြ်န္ေတာ့္ စကားႏြမ္းေတြကို
မစားသံုးခ်င္ဘူးတဲ့။
ေကာင္းကင္ရဲ႕ေအာက္မွာ
လတ္ဆတ္တာ ဘာမွမ႐ွိဘူးလို႕
ေျဖာင့္ဖ်တာေတာင္မွ
သူက .. မေက်နပ္ႏိုင္ဘူး။
ကြ်န္ေတာ့္ကို
တစ္ခ်ိန္လံုးကုတ္ျခစ္ကာ
ဟိန္းေဟာက္လိုက္
ေတာင္းပန္လိုက္နဲ႕ပါပဲ။
ကဲ ...
မီးေတာင္လို ေပါက္ကြဲလို႕
သူ ..
လြတ္လာၿပီဆိုပါစို႕ ..။
ဘယ္မွာလဲ ... သူ႕ေကာင္းကင္
ဘယ္မွာလဲ ... သူ႕လြင္ျပင္။
သူက အ႐ိုင္းဆန္တယ္
ကြ်န္ေတာ့္လို လိုက္ေလ်ာညီေထြ
မေနတတ္ဘူး၊
ဆင္ေျခဖံုးရပ္ကြက္က
ထပ္ခိုးေလးတစ္ခုေတာင္
သူ ခိုလံႈဖို႕ ရမွာမဟုတ္ဘူး။
ကြ်န္ေတာ့္လို ဒုတိယတန္းစားေတြနဲ႕
မပတ္သက္ခ်င္ပါဘူးလို႕
သူဘယ္ေလာက္ေျပာေျပာ
သူ႕ထြက္ေပါက္ကို ပိတ္ထားရမွာပဲ။
နာက်င္၊ ေမာပန္း၊ ေလးလံ
အာ႐ံုေတြ ကန္းခဲ့ၿပီ ...။
ပ်ံသန္းေနတဲ့
တိမ္တိုက္ေတြျမင္ရင္ေတာင္
အားက်ရမွန္းမွ မသိ
ထံုေပေပစိတ္နဲ႕သာ
ၾကည့္ေနမိေတာ့တယ္။
ခုေနမ်ား ...
တန္ခိုး႐ွင္တစ္ပါးက
ေပ်ာ္ေစသတည္း လို႕
ေကာင္းခ်ီးေပးရင္ေတာင္
ႏွစ္မ်ားစြာက ေအးခဲခဲ့တဲ့
မ်က္ရည္ေတြသာ
ေပ်ာ္က်လာမယ္ ထင္ပါရဲ႕ ...။
တင္မင္းထက္
(စက္မႈတကၠသိုလ္မွ အမည္မသိကဗ်ာစာအုပ္)