ေဘာင္းဘီဝတ္မိုးတိမ္ ( ၃ )

(၃)
အလို၊ ဘာေၾကာင့္လဲ ဒါ၊
ဘယ္ဆီကလဲ ဒါ၊
ဝင္းပပရႊင္ျမဴးရာ၊
ညစ္ေပေပလက္သီးတို႔ ၿခိမ္းေျခာက္လာခဲ့။
ေရာက္လို႔လာ၊
အရူးေထာင္တို႔ရဲ႔ စိတ္ကူးက
ေခါင္းကို စိတ္ပ်က္ျခင္းနဲ႔ ကန္႔လန္႔ကာ ခ်လိုက္ရဲ႔။
ၿပီး
လက္နက္သေဘၤာအပ်က္ထဲကေန
ပြန္းပိတ္အေၾကာဆြဲမႈေတြနဲ႔
ဟေနတဲ့ ထြက္ေပါက္ဆီ ေျပးထြက္လာၾကသလို
မိမိရဲ႔
ေအာ္ငိုရေအာင္ စုတ္ျပတ္ေနတဲ့ မ်က္လံုးထဲကေန
ထြက္လာေပါ့။ ရူးသြပ္သြားသူ။ ဘူရလ်က္။
မ်က္ရည္စိုရႊဲ မ်က္ခမ္းေတြ ေသြးစြန္းလုနီး
တက္လာ၊
ရပ္လာ၊
ေရာက္လာ
ၿပီး ဝတုတ္ၿပဲလူမ်ိဳးမွာ မေမွ်ာ္လင့္မိတဲ့ ႏူးညံ့မႈနဲ႔
ထုတ္လို႔ ေျပာေတာ့တယ္
]ေကာင္းဗ်ား}တဲ့။
ေကာင္းဗ်ား၊ စပ္စုၾကည့္၊ ၾကည့္ၾကစဥ္
အက်ႌဝါဝါထဲ ဝိညာဥ္ကို ေထြးထားရတဲ့အခါ။
ေကာင္းဗ်ား၊
ႀကိဳးစရဲ႔ သြားေတြထဲ ပစ္ထည့္လိုက္စဥ္။
]ဗန္ကူတင္ရဲ႔
ကိုကိုးကို ေသာက္ပါ} ေအာ္ရတဲ့အခါ။
ဘဂၤလားမီးရွဴးလို
က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္
အဲဒီစကၠန္႔ကိုေတာ့၊
ငါ ဘာနဲ႔မွ လဲလိမ့္မယ္ မဟုတ္ဘူး
ငါ ဘာနဲ႔မွ-
ဒါေပမယ့္ ေဆးလိပ္မီးခိုးထဲကေန
အရက္ဖန္ခြက္လို၊
အရက္ျပည့္ဝေနတဲ့ ဆဲဗဲရယာနင္ရဲ႔ မ်က္ႏွာ
ဆန္႔ထြက္လာသပ။
ဘယ့္ႏွယ္ ခင္ဗ်ား ကိုယ့္ကိုကိုယ္
ကဗ်ာဆရာ ေခၚရဲ႔ရတာလဲ။
မြဲျပာျပာနဲ႔ ငံုးလို တေၾကာ္ေၾကာ္ ေအာ္ရတာလဲ။
ဒီေန႔
လိုေနတာက
သံလက္သီးနဲ႔
ကမၻာ့ဦးေခါင္းခြဲကို ရိုက္ခြဲပစ္ဖို႔ပဲ။
ခင္ဗ်ားဟာ
အေတြးတစ္ခုနဲ႔ပဲ စိုးရိမ္ေနေသး-
ကြ်န္ေတာ္ ကတာ ယဥ္ရဲ႔လားတဲ့။
ၾကည့္စမ္း၊ ဘယ္လိုေပ်ာ္ေမြ႔ေနရသလဲ။
ငါပန္း
ၿခံေဘး
လူပြဲစားနဲ႔ ဖဲသံုးခ်ပ္သမား။
ခ်စ္စိတ္မႊန္ကာ စိုစိုရႊဲေနတဲ့
ခင္ဗ်ာ့ဆီက၊
က်ဳပ္ ခြဲခြာေတာ့မယ္၊
ေနကို မ်က္လံုးတစ္ဘက္တပ္မွန္အျဖစ္
က်ယ္ဝန္းျပန္႔ကားတဲ့ မ်က္လံုးမွာ တပ္မယ္။
မယံုႏိုင္ေအာင္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သလို႔မို႔၊
ေျမျပင္တလႊား ေလွ်ာက္သြားမယ္၊
ေက်နပ္ဖို႔၊ ေနေလာင္ဖို႔
ေရွ႕မွာေတာ့
သံႀကိဳးေလးနဲ႔ ေခြးပုေလးလို နပိုက်ံကို
ေခၚသြားလို႔။
ကမၻာေျမ တစ္ခုလံုး မိန္းမလို
ပက္လက္လွဲေပးတယ္၊
အသားစိုင္ မရိုးမရြ လိုက္ေလ်ာမယ့္ ဟန္ပန္နဲ႔၊
အရာတို႔ အသက္ျပန္ရွင္လာၾက
ႏႈတ္ခမ္းတို႔ ဟီးေလးခို
မပီကလာေျပာၾက
]စာစာ၊ စာစာ၊ စာစာ}တဲ့
ျဗဳန္းဆို
မိုးသားေတြ
မိုးတိမ္စတာေတြဟာ
မယံုႏိုင္ဖြယ္ အလူးအလိမ့္နဲ႔ ေကာင္းကင္မွာ
တက္လာၾက၊
ေကာင္းကင္ကို ေဒါမာန္ျပင္း သပိတ္သံေၾကျငာကာ၊
အလုပ္သမား ျဖဴျဖဴေဖြးေတြ ၿပိဳကြဲလာၾကသလိုပ။
မိုးတိမ္ေနာက္ဆီက မိုးခ်ဳန္းသံ
ရိုင္းျပျပထြက္လာ၊
ဧရာမႏွာေခါင္းႀကီး ႏွာခ်ီလိုက္ အားပါးတရ၊
ေကာင္းကင္ရဲ႔မ်က္ႏွာ တစ္စကၠန္႔အတြင္း မဲ့ရြဲ႕သြား၊
သံမဏိတစ္မာ့က္ရဲ႔ ခက္ထန္တဲ့ မ်က္ႏွာရံႈ႕တြ။
ၿပီး တစ္စံုတစ္ေယာက္
မိုးတိမ္လမ္းေတြထဲ ရႈတ္ေပြၿငိရာက
ကေဖးဆီ လက္ေတြဆန္႔ထုတ္လိုက္ရဲ႔
မိန္းမဟန္လိုလို၊
ႏူးညံ့ညင္သာသလိုလို၊
အေျမာက္တင္ရထားလိုနဲ႔။
မင္းတို႔ ထင္ေနသလား။
ဒါ ေနက ယုယုယယ
ကေဖးရဲ႔ ပါးေပၚ ေဆာ့ကစား ေနတာလို႔ပဲ။
ဒါ ပုန္ကန္သူေတြကို ေသနတ္နဲ႔ ပစ္သတ္ဦးမယ္လို႔
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ဂါလီေဖးလာေနတာဟဲ့။
လမ္းေလွ်ာက္လာသူတို႔၊ ေဘာင္းဘီထဲက
လက္ထုတ္ၾက။
ေက်ာက္တံုး၊ ဓား၊ ဒါမွမဟုတ္ ဗံုးယူခဲ့ၾကစမ္း။
လက္မရွိတဲ့လူ ဆိုခဲ့ရင္လ
လာ နဖူးနဲ႔ တိုက္လွည့္ၾကစမ္း..
လာၾက၊ ငတ္ျပတ္ေနၾကသူတို႔၊
ေခြ်းရႊဲသူတို႔၊
က်ိဳးႏြံရသူတို႔၊
သန္းထူတဲ့ အညစ္အေၾကးထဲ အခ်ဥ္ေပါက္ေနသူတို႔။
လာၾက။
တနလၤာေန႔ေတြ၊ အဂၤါေန႔ေတြ
ပြဲေန႔ျဖစ္ေအာင္ ေသြးနဲ႔ ျခယ္စို႔ေလ။
ဓားတို႔ရဲ႔ ေအာက္မွာ ကမၻာေျမကို သတိရပေစ၊
ဘယ္သူ႔ကို
ေအာက္တန္းက်ေစခ်င္တာလဲ သူ၊
ကမၻာေျမ
ေရွာ့တရွီးလ္ဒ္ ျမတ္ႏိုးေတာ္မူတဲ့
အေျမွာင္မယားပမာ အစားၾကဴး ဝဖီးေနသူ။
ေလ်ာ္ကန္တဲ့ ပြဲေန႔တိုင္းမွာလို
အလံေတြ ပစ္ေဖာက္သံ အဖ်ားရွိန္နဲ႔ တလူလူ
လြင့္ေစဖို႔
စပါးကုန္သည္ေတြရဲ႔
ေသြးအလိမ္းလိမ္း အေလာင္းေတြကို
ေျမာက္ေျမာက္ကေလး ေျမွာက္ေပးၾကစမ္း၊
ဓာတ္မီးတိုင္တို႔၊
ဆဲေရးလိုက္၊
အသနားခံလိုက္၊
ခုတ္ထစ္လိုက္၊
ေဘးကို ကိုက္ခဲဖို႔၊
တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ တက္လို႔။
ေကာင္းကင္မွာ မာေဆးေလးစ္လို၊ ရဲရဲနီလို႔
အသက္ငင္ လူးလြန္႔ေလေပါ့ ေနဝင္ဆည္းဆာ။
အခုပဲ ရူးသြပ္မႈ
ဘာမွ ျဖစ္လာမယ္ မဟုတ္ဘူး။
ညလာမယ္၊
ကိုက္ျဖတ္လိမ့္မယ္၊
စားပစ္ေတာ့မယ္။
ၾကည့္ၾကစမ္း-
ေကာင္းကင္ ယုဒ လုပ္ျပန္ရဲ႔၊
လက္တစ္ဆုပ္စာ လြင့္စဥ္ေနတဲ့ ၾကယ္တို႔ရဲ႔
သစၥာေဖာက္မႈနဲ႔ရယ္။
လာၿပီေလ။
မာမာအီလို ပြဲေတာ္တည္ရဲ႔၊
ၿမိဳ႔ေပၚ တင္ပါးလႊဲထိုင္လို႔။
ဒီညကို မ်က္လံုးမ်ား မေဖာက္ထြင္းႏိုင္ခဲ့၊
ေမွာင္မည္းပံု အာဇဲဖ္က်လို႔။
က်ံဳ႕က်ံဳ႕ကေလး အရက္ဆိုင္ေနာက္ထဲ
ဝင္ထိုင္ေနမိပါ၊
စပ်စ္ရည္ကို ဝိညာဥ္နဲ႔ စားပြဲေပၚ ဖိတ္စဥ္မိ။
ျမင္ရေတာ့တယ္၊
ေထာင့္ထဲကို မ်က္လံုးဝိုင္းစက္စက္ေတြရယ္သာ၊
ႏွလံုးသားကို မ်က္လံုးေတြနဲ႔ စားေလေပါ့
မယ္ေတာ္မိ။
ဘာေၾကာင့္ သာမန္ျခယ္သလို႔ အေရာင္
အဝါကို
အရက္ဆိုင္လူအုပ္ကို ေပးအပ္ေနပါသလဲ။
ၾကည့္ေလ-ထပ္ၿပီး
တံေတြးေထြးခံ ေဂါလေဂါသသားထက္
ဗာရဗၺကို ႏွစ္သက္ပိုၾကျပန္ၿပီပဲ။
ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္၊ တမင္ကိုပဲ ငါဟာ
လူေသာင္းေျပာင္းေထြလာထဲ
မ်က္ႏွာ ဘယ္သူ႔ထက္မွ မသစ္လြင္ဘူးေပါ့။
ငါဟာ၊
ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္၊
သင့္သားအားလံုးထဲ
အေခ်ာအလွဆံုး ျဖစ္ခ်င္လဲ ျဖစ္မွာေပါ့။
ေပးလိုက္ပ သူတို႔ကို၊
ရႊင္ျမဴးမႈထဲ မိႈတက္ေနသူတို႔ကို၊
အခ်ိန္ရဲ႔ ျမန္ဆန္တဲ့ ေသျခင္းတရားကို။
ဒါမွ ကေလးေတြ ထိုက္သင့္သလို ႀကီးျပင္း
လာၾကမယ္ကို။
ေကာင္ေလးေတြက-အေဖေတြ
ေကာင္မေလးေတြက-ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ၾကေစလို။
ၿပီး အသစ္ေမြးဖြားလာသူေတြမွာ ေပါက္ေစလို
မာဂုတို႔ရဲ႔ စူးစမ္းတတ္တဲ့ ဆံျဖဴေဖြး၊
ၿပီး၊ သူတို႔လာၾကမယ္ကေလး
ေတြကို ကင္ပြန္းတပ္ၾကမယ္
ငါ့ကဗ်ာမ်ားရဲ႔ နာမည္ေတြနဲ႔ေလး။
ယႏၲရားနဲ႔ အဂြလန္ကို ခ်ီးက်ဴးေတးသီတဲ့ ငါဟာ
ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္၊ ရိုးရိုးေလးပ၊
သာမန္အက်ဆံုး ဧဝံေဂလိတရားေတာ္မွာ
ဆယ့္သံုးေယာက္ေျမာက္ သာဝက။
ၿပီး ငါ့ရဲ႔အသံ
ညစ္ညမ္းေပါက္ကြဲတဲ့အခါတစ္နာရ
ီက တစ္နာရီ
ႏွစ္ဆယ့္ေလးနာရီလံုးလံုးကို၊
ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္၊ ေမႊလိမ့္ ေယရႈခရစ္ေတာ္ဟာ
ငါဝိညာဥ္ရဲ႔ မေမ့တဲ့ႏိုင္ပန္းမ်ားကို။

ေဘာင္းဘီဝတ္မိုးတိမ္ ( ၂ )

(၂)
က်ဳပ္ကို ေထာပနာၾက
က်ဳပ္နဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးေတြ အတြဲ မဟုတ္ဘူး။
က်ဳပ္က လုပ္ေဆာင္ၿပီးသမွ်အေပၚ
]ၿေ့ငူ}ေရးထည့္တဲ့သူ။
ဘယ္တုန္းကမွ
ဘာကိုမွ မဖတ္ခ်င္ဘူး
ဘာလုပ္ဖို႔လဲ စာအုပ္ေတြ။
က်ဳပ္ အရင္က ထင္ခဲ့ဖူးတယ္။
စာအုပ္ေတြကို ဒီလို လုပ္တာလို႔
ကဗ်ာဆရာ ေရာက္လာ၊
ခပ္ေပါ့ေပါ့ႏႈတ္ခမ္းဟ၊
ၿပီး ျဗဳန္းဆို ဈာန္ဝင္လာ ငတံုးဟာ ေတးစသီသမို႔
ေဟာဒီမွာပါ ခင္ဗ်။
ဒီလိုနဲ႔၊ ေတြ႔ရတာကေတာ့
ေဘးစတင္မသီခင္မွာ၊
အခ်ဥ္ေပါက္မႈေၾကာင့္ အသားမာထရင္း၊
အၾကာႀကီး လာသြား။
ၿပီး ႏွလံုးရဲ႔ ရြံ႕ညြန္ထဲမ်ာ ၿငိမ္ဆိတ္လူးလိမ့္ေလေပါ့
စိတ္ကူးရဲ႔ ရူးမိုက္မိုက္ ေဗာ္ဘလာငါး။
အခ်စ္ေတြ ႏိုင္တင္ေဂးလ္ေတြနဲ႔ ဟင္းခ်ိဳတစ္မ်ိဳး
ကာရန္ေတြနဲ႔ ျခစ္ယူကာ က်ိဳခ်က္ၾကစဥ္၊
လမ္းမႀကီး လွ်ာမဲ့မဲ့ လိမ္တြန္႔ေနေတာ့သကိုး..
ေအာ္ဟစ္စရာ၊ စကားေျပာစရာ ဘာမွ မရွိဘဲသာ၊
ၿမိဳ႔ေတြရဲ႔ ဗာဗိလုန္ ေမွ်ာ္စင္ႀကီးေတြ၊
မာန္ဝင့္ကာ တည္ေဆာက္ၾကျပန္တယ္၊
ဒါေပမယ့္ဘုရားက
ၿမိဳ႔ေတြကို လယ္ျဖစ္ေအာင္
ၿဖိဳပစ္သမို႔
စကား ရႈတ္ေထြးရတယ္။
လမ္းမ နာက်င္သမို႔ အသံတိတ္
ပ်ိဳ႔တက္လာေပါ့၊
လည္ေခ်ာင္းထဲမွာ ေအာ္သံ မတ္မတ္ရပ္လာပ၊
လည္မွာ ကန္႔လန္႔အစ္ကာ၊
ေထာင္ထလာေခ်ေပါ့။
ဝဖိုင့္ဖိုင့္ အေထင နဲ႔ အရိုးေငါေငါ ျမင္းလွည္းေတြ။
ရင္အံုေပၚ ေျခက်င္ေလွ်ာက္ၾကၿပီ။
အဆုတ္နာထက္ ဆိုးရဲ႔။
ၿမိဳ႔က လမ္းမကို အေမွာင္နဲ႔ ပိတ္ေပါ့။
ဒါေပမယ့္..
ဒါေတာင္မွ
လည္ေခ်ာင္းကို ဖိစီးေနတဲ့ တံခါး မုခ္ကို
တြန္းဖယ္ၿပီး၊
ႀကိတ္ႀကိတ္တိုးသဟာကို ပန္းၿခံထက္ အန္ထုတ္
လိုက္တဲ့အခါ၊
ထင္ရတယ္..
တမန္ေတာ္ သံၿပိဳင္အဖြဲ႔ သံၿပိဳင္ဟစ္ခိုက္၊
ဘုရားသခင္ အလုခံရသမို႔၊ အျပစ္ဒဏ္ခတ္ဖို႔
ၾကြလို႔လာ။
ဒါေပမယ့္ လမ္းမ ထိုင္ခ်ၿပီ ေအာ္ပါေလေရာ..
]မ်ိဳၾကရေအာင္}တဲ့။
ကရုပ္တို႔ကရုပ္ကီတို႔ ၿမိဳ႔ကို ခ်ယ္သၾကတယ္။
မ်က္ေမွာင္ကုပ္ကာ ၿခိမ္းေျခာက္ၾကရဲ႔။
ပါးစပ္ထဲမေတာ့
ေသဆဲစကားလံုးတို႔ အေလာင္းမ်ား ပုပ္သိုးၿပီ၊
ႏွစ္လံုးပဲရွင္တယ္ ဝလို႔..
]ေသနာေကာင္}
ၿပီးေတာ့ ေနာက္ တစ္လံုးက
ထင္ရတာပဲ ]ေဘာရရွ}တဲ့။
ကဗ်ာဆရာတို႔၊
မ်က္ရည္ေတြ၊ အငိုအရိႈက္ေတြ စိုရြဲကာ၊
လမ္းမထဲက ထြက္ေျပးလာၾက၊ လည္ဆံေမြးေတြ
ဖြာလို႔၊
]ဘယ့္ႏွယ္ စကားႏွစ္လံုးနဲ႔ ဒီလို ေတးသီႏိုင္ပါ့မလဲ
လံုမပ်ိဳရယ္၊
အခ်စ္ရယ္၊
ဆီးႏွင္းေအာက္က ပန္းပြင့္ေလးရယ္}လို႔။
ကဗ်ာဆရာေတြရဲ႔ ေနာက္ကေတာ့
လမ္းေပၚသား အေထာင္ေထာင္..
ေက်ာင္းသားေတြ၊
ျပည့္တန္ဆာမေတြ၊
ကန္ထရိုက္တာေတြ။
လူႀကီးမင္းတို႔
ရပ္တန္႔ၾကပါဘိ။
ခင္ဗ်ားတို႔ သူေတာင္းစား မဟုတ္ဘူး။
ေပးစာကမ္းစာ မေတာင္းရဲၾကပါနဲ႔ေလ။
က်ဳပ္တို႔ သန္စြမ္းသူေတြ
ယူဇနာေျခလွမ္းေတြနဲ႔ေလ။
နားေထာင္စရာမလို ဆြဲဖ်က္ပစ္ရမယ္ သူတို႔ကို။
သူတို႔ကို
ႏွစ္ေယာက္အိပ္ ခုတင္တိုင္းမွာ
အခမဲ့တြဲပိုအျဖစ္ တြယ္ကပ္ေနသူေတြ။
သူတို႔ကို ေအာက္က်ိဳ႔ၿပီး ေတာင္းရမလား၊
]ငါ့ကိုကယ္ပါ}လို႔။
ဓမၼေတးေတြ
ဂီတသံစဥ္ေတြ ေတာင္းခံရမယ္လား။
ငါတို႔ ကိုယ္တိုင္က
မီးဟုန္းဟုန္းေတးေတြ ဖန္ဆင္းေနသူေတြ၊
စက္ရံုေတြ၊ ဓာတ္ခြဲခန္းေတြရဲ႔ ပြက္ေလာထသံမ်ား။
ငါ့အဖို႔ ေဖာ္စ္တုစ္ ဘာလုပ္ဖို႔လဲ။
ေကာင္းကင္ရဲ႔ ကြက္ရိုက္ၾကမ္းမွာ
မဲဖိစေတာဖဲလဲစ္နဲ႔ လြင့္ေမ်ာေနတဲ့ နတ္ေဒဝါဒံုးပ်ံမွ်။
ငါသိတယ္..
ငါ့ဘြတ္ဖိနပ္က သံမိႈက
ဂည္ထယ္ရဲ႔ စိတ္ကူးယဥ္ထက္
ထမင္းလံုးတေစၦဆန္ေသးသပ။
ငါ၊
ေရႊႏႈတ္ေတာ္ရွင္၊
စကားလံုးတိုင္းက
ဝိညာဥ္ကို အသစ္ေမြးဖြား၊
ကိုယ္ကို ပိုင္ခြင့္ေပးသူက
ေျပာလိုက္ပါရဲ႔သက္ရ
ွိသတၲဝါရဲ႔ အေသးဆံုးျမဴမႈန္ဟာ
ငါ လုပ္ေနတာ၊ လုပ္ခဲ့တာ အားလံုးထက္
တန္ဖိုးရွိတယ္။
နားေထာင္ၾက။
ေဟာၾကားေနေလေပါ့။
တုန္ရီ၊ ျမည္တမ္းကာ
ကေန႔ေခတ္ရဲ႔ ဆူညံႏႈတ္အာရွင္ ဇာရာသူစတာ။
ငါတို႔ဟာ
တက္အိပ္ထားတဲ့ အိပ္ရာခင္းလို မ်က္ႏွာေတြနဲ႔၊
မီးပေဒသာလို ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေတြနဲ႔၊
ငါတို႔ဟာ
ေရႊနဲ႔ အညစ္အေၾကးက ႏူနာကို ေပါက္ဖြား
လာေစတဲ့
ၿမိဳ႔ေတာ္အႏူရံုေတြက အက်ဥ္းသားေတြ..
ငါတို႔ဟာ ဗင္းနစ္ၿမိဳ႔ အျပာေရာင္ထက္ သန္႔စင္ရဲ႔၊
ပင္လယ္ေတြ၊ ေနေတြက တစ္ခါတည္း
ေဆးေၾကာ ပစ္ေနသေလ။
ဟိုမားတို႔၊ ဩဗဲဒတို႔မွာ
ေက်ာက္ေပါက္ခြက္က်ပ္ခိုးနဲ႔
က်ဳပ္ဆို႔လို လူမ်ိဳးေတြ
မရွိဘူး၊ မမႈပါဘူး။
က်ဳပ္သိတယ္..
က်ဳပ္တို႔ဝိညာဥ္ရဲ႔ ေရႊတြင္းေတြကိုသာ
ျမင္ရရင္၊ ေန ေမွာင္သြားမယ္။
အေၾကာတို႔ ၾကြက္သားတို႔က သူေတာင္းစားထက္
သစၥာရွိတယ္။
ငါတို႔ေခတ္ရဲ႔ အသနားကို ေတာင္းခံၾကမတဲ့လား။
ငါတို႔..
လူတိုင္း..
ကမၻာႀကီးရဲ႔ စက္လည္ႀကိဳးေတြကို
တို႔လက္ငါးေခ်ာင္းနဲ႔ ကိုင္လို႔ထား။
ဒါနဲ႔ ပဲ ထေရာဂရာဒ္၊ ေမာ္စကို၊ ဩဒဲဆာ၊ ကိယဲဗ္
ခန္းမေဆာင္ ေဂါလသာလေတာငါ့ေတြေပၚ
တက္ခဲ့ရတာပါပဲ။
]ကားစင္တင္ၾက၊
သူ႔ကို ကားစင္တင္ၾက}လို႔
မေအာ္တဲ့သူ
တစ္ဦးတစ္ေလမွ မရွိခဲ့ဘူး။
ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္အဖို႔ေတာ့
လူေတြ၊
နာၾကည္းေအာင္လုပ္သူေတြ
ခင္ဗ်ားတို႔ က်ဳပ္အခ်စ္ဆံုး၊ အနီးဆံုး
ေတြပဲေပါ့။
ျမင္ဖူးၾကတယ္ မဟုတ္လား၊
ေခြးဟာ ရိုက္ႏွက္ေနတဲ့လက္ကို လ်က္ေနတာေလ။
ငါဟာ
ရွည္လ်ား၊ ရုန္႔ရင္းတဲ့ ဟာသပံုျပင္လို
ကေန႔ေခတ္လူမ်ိဳးစုရဲ႔
အရယ္အေမာခံေနရတဲ့ ငါဟာ
အခ်ိန္ရဲ႔ ေတာင္တန္းေတြ ျဖတ္ၿပီးလာေနတာကို
ဘယ္သူမွ မျမင္တာကို ျမင္ၿပီ။
လူေတြရဲ႔ မ်က္စိမ်ား တိုနံ႔နံ႔
ျပတ္ေတာင္းေနၾကရာ၊
ငတ္ျပတ္ေနတဲ့ လူအုပ္ႀကီးရဲ႔ ေရွ႕ဦးဆီ၊
ေတာ္လွန္ေရးရဲ႔ ဆူးသရဖူကို ေဆာင္းတဲ့ကာ
ဆယ့္ေျခာက္ခုႏွစ္ ခ်ဥူ္လို႔လာေနၿပီ။
က်ဳပ္က ခင္ဗ်ားတို႔ထဲမွာ သူရဲ႔ ေရွ႕ေတာ္ေျပး။
က်ဳပ္က နာက်င္မႈ ရွိေလရာတိုင္းမွာေပါ့။
မ်က္ရည္တစ္စက္စက္ ယိုစိမ့္ေလရာရာ
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ကားစင္တင္ခဲ့ေပါ့။
ဘာကိုမွ ခြင့္လႊတ္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။
ႏူးညံ့ျခင္း ေပါက္ပြားရာ ဝိညာဥ္တို႔ကို က်ဳပ္
မီးရိႈ႔ပစ္ခဲ့။
ဒါဟာ ဘာစတယ္ အသိန္းအသန္းကို
သိမ္းပိုက္ရတာထက္ ခဲခက္ရဲ႔။
အဲဒီအခါ
သူေရာက္လာတဲ့အခါ၊
ပုန္ကန္မႈ ေၾကျငာလို႔ေလ၊
ကယ္တင္ရွင္ဆီ ထြက္သြားေခ်ၾက။
ခင္ဗ်ားတို႔ကို က်ဳပ္ေလ
ဝိညာဥ္ကို ဆြဲထုတ္
ႀကီးလာေအာင္
နင္းေခ်
ေသြးအစြန္းစြန္းနဲ႔ ေပးလိုက္မယ္၊ အလံအျဖစ္ေလ။

ေဘာင္းဘီဝတ္မိုးတိမ္ ( ၁ )

ဒါ ငွက္ဖ်ားငန္းဖမ္း ဇာတ္လို႔မ်ား ထင္ၾကသလား။
ဒါ ျဖစ္ခဲ့တယ္။
ဩဒိဆာမွာ ျဖစ္ခဲ့တယ္။
]ေလးနာရီမွာ လာခဲ့မယ္}တဲ့ မာရီယာက။
ရွစ္
ကိုး
တစ္ဆယ္။
ညေနခင္းလဲ
ညရဲ႔ ေၾကာက္ဖြယ္မႈဆီ
ျပတင္းေပါက္က ထြက္ေျပးေပါ့၊
မိႈင္းညို႕၊
ဒီဇင္ဘာပီလို႔။
အိုမင္းမစြမ္း ေက်ာျပင္ေနာက္မွာ ဟားတိုက္
ရယ္ေမာရစ္ၾကၿပီ။
ဖေယာင္းတိုင္ေတြ။
က်ဳပ္ကို အခု မွတ္မိႏိုင္ၾကမယ္ မဟုတ္ဘူး
အေၾကာၿပိဳင္းၿပိဳင္း အစုအပံုႀကီး။
ညည္းညည္းညဴညဴ
တြန္႔တြန္႔လိမ္လိမ္နဲ႔
ဘာမ်ား ဒီအသားတံုးက လိုခ်င္ပါလိမ့္။
အသားတံုးကလဲ အမ်ားႀကီး လိုခ်င္ေပရဲ႔။
ငါ့အဖို႔ အေရးမႀကီးပါဘူး
ငါ့ကိုယ္ငါဟာ ေၾကးဝါနဲ႔ လုပ္ထားတာ၊
ႏွလံုးသားဟာလဲ ေအးစက္စက္သံထည္ ျဖစ္ေနေန။
ညမွာ ကိုယ့္အသံက
ပုန္းခ်င္ရဲ႔ ႏူးညံ့ရာမွာ၊
မိန္းမ ဆန္ရာမွာ။
ဒီလိုနဲ႔ ခု
အစုအပံုႀကီး
ျပတင္းေပါက္မွာ ခါးကုန္းကုန္း၊
ျပတင္းမွန္မွာ နဖူးနဲ႔လူလာေနေပါ့။
ခ်စ္ျခင္းေမတၲာ ရမယ္လား၊ မရဘူးလား။
ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲအႀကီး
ႀကီးလား ေသးေသးမႊားမႊားေလးလား။
ဒီလို ကိုယ္ခႏၶာမ်ိဳးမွာ ဘယ္ႀကီးႀကီးမားမား
ရမလဲ။
ေသးေသးမႊားမႊားပဲ ျဖစ္မွာေပါ့။
ႏံုခ်ာခ်ာ အခ်စ္ေပါက္စေလး ေနမွာပါပဲ
သူက ေမာ္ေတာ္ကားဟြန္းသံကို လန္႔တတ္တယ္။
ျမင္းခ်ဴသံကိုမွ ခ်စ္သတဲ့။
ဆက္လို႔ဆက္လို႔သာ
မ်က္ႏွာကို မိုးရဲ႔
ေက်ာက္ေပါက္မာမ်က္ႏွာထဲ ျမွဳပ္ရင္း၊
ေစာင့္ေနမိတယ္၊
ၿမိဳ႔ေတာ္ဒီလိႈင္းရဲ႔ ေအာ္သံရဲ႔ အပက္ခံရင္း။
ဓားကို ေျမွာက္ခ်ီလို႔ သန္းေခါင္
လိုက္မီလာေပါ့၊
ခုတ္ထစ္ေခ်ေပါ့-
ဟိုမွာ သူ။
တစ္ဆယ့္ႏွစ္နာရီ က်လာေပါ့၊
စဥ္းႏွီးတံုးေပၚက မင္းျပစ္ဒဏ္ခံရဲ႔ ဦးေခါင္းလို။
မွန္ခ်ပ္ေတြေပၚ မဲျပာျပာ မိုးစက္ မိုးေပါက္မ်ား
ေအာ္ျမည္ေၾကြးေနၾက၊
မဲ့ရြဲ႕ရြဲ႕မ်က္ႏွာထားေတြ စုပံုလို႔ ထားၾက
ပါရီက မယ္ေတာ္ျမတ္ ဘုရားေက်ာင္းမွာ
ဘီလူးရုပ္ေတြ အူေနၾကသလိုပ။
ေသာက္က်ိဳးနဲ။
ဘယ့္ႏွယ္၊ ဒီေလာက္နဲ႔ မေတာ္ေသးဘူးလား။
မၾကာခင္ ေကြးေကြးေလး ႏႈတ္ခမ္းက ရြဲ႕လာခဲ့။
ၾကားရတယ္..
တိုးတိတ္တိတ္
လူမမာ ခုတင္ေပၚက
နာဗ္ေၾကာ ခုန္ထေလေပါ့။
ၿပီးေတာ့
ပထမ မေရြ႕သလိုလို
ေရြ႕သလိုလို
ေနာက္ေတာ့ ထေျပးေလရဲ႔၊
စိတ္စက္ လႈပ္ရွားလို႔၊
တဒုတ္ဒုတ္ ျမည္လို႔။
ခုေတာ့ သူရယ္ အသက္ႏွစ္ခုရယ္၊
အရူးအမူး ထၾကြခုန္ေပါက္ၾကေပါ့။
ေအာက္ထပ္မွာ အဂၤေတ ၿပိဳက်ေလေပါ့။
နာဗ္ေၾကာေတြ
အႀကီးႀကီးေတြ
အေသးေလးေတြ
အမ်ားႀကီးပဲအရ
ူးအမူး ခုန္ၾကေပါက္ၾက၊
ခုေတာ့
နာဗ္ေၾကာရဲ႔ ေျခေတြ ပံုလဲက်ကုန္ေတာ့တယ္။
အခန္းထဲမွာ ညဟာ ေစးပ်စ္ေစးပ်စ္လို႔
လာေတာ့တယ္။
ရြံ႕ေစးထဲကေတ ေလးလံတဲ့ မ်က္လံုးကို
ဆြဲႏႈတ္လို႔ မရဘူး။
တံခါးေတြ ျဗဳန္းဆို သြားခ်င္ႀကိတ္ၾက
တကထဲ ဟိုတယ္မွာ သြားခ်င္သြား ထိမရသလိုပဲ။
မင္းဝင္လာတယ္
]ကိုင္း-ေရာ့}ဆိုသလို ျဗဳန္းစားဟန္မ်ိဳး၊
ဆိတ္ေရလက္အိတ္ေလးေတြ ႏွိပ္စက္ရင္း
ေျပာျပတယ္
]သိပဘား
ကြ်န္မ လက္ထပ္ေတာ့မယ္}တဲ့။
ဒီလိုလား၊ လုပ္ေပါ့ေလ။
ကိစၥမရွိပါဘူး။
စိတ္တင္းပါ့မယ္။
ၾကည့္ေလ-တည္ၿငိမ္ေနပံုမ်ား။
လူေသေကာင္ရဲ႔
ေသြးခုန္ပံုမ်ိဳးပ။
မွတ္မိေသးလား။
မင္း ေျပာခဲ့တာေတြ
]ဂ်က္လန္ဒန္၊
ေငြ၊
အခ်စ္၊
ရမၼက္}တဲ့
ငါ တစ္ခုပဲ ျမင္မိတယ္
မင္းဟာ ဂ်ီယေကာန္ဒါ၊
ခိုးယူမွ ရမယ့္ သူပဲ။
ခိုးယူသြားၾကၿပီေပါ့။
တစ္ခါ ခ်စ္စိတ္မႊန္လို႔ ကစားဖက္
လိုက္ဦးေတာ့မယ္။
မ်က္ခံုးေကြးေတြ မိးလွ်ံနဲ႔ ဝင္းလက္လို႔ေပါ့။
ဒီေတာ့ေကာ။
မီးေလာင္ပ်က္ယြင္း အိမ္ထဲမွယ
တစ္ခါတေလ အိုးမဲ့ အိမ္မဲ့ ေတေလတို႔ ေနၾကသပ။
ေျပာင္ေလွာင္ၾကတယ္လား။
]သူေတာင္းစားရဲ႔ ျပားေစ့ထက္ေတာင္
မင္းရူးသြပ္မႈရဲ႔ ျမေတြက အဖိုးနည္းေလရဲ႔}တဲ့။
မွတ္မိၾကရဲ႔လား။
ဗဲဆုဗိယုစ္ကို ေျပာင္ေလွာင္ၾကတဲ့အခါ
ေပါမ္ပဲယီ ပ်က္သုန္းခဲ့ရတာေကာ။
ဗ်ိဳး။
အမ်ိဳးေကာင္းသားတို႔။
သာသနာထိပါးမႈ၊
ရာဇဝတ္မႈ၊
သတ္ျဖတ္မႈေတြကို
ျမတ္ႏိုးသူႀကီးတို႔
ေၾကာက္စရာ အေကာင္းဆံုးကို
ျမင္ဖူးၾကရဲ႔လား
က်ဳပ္
လံုးလံုးလ်ားလ်ား ၿငိမ္ဆိတ္
ေနတဲ့အခါ
က်ဳပ္မ်က္ႏွာေလ။
ထင္ပါတယ္ေလ
]က်ဳပ္}ဆိုတာ
က်ဳပ္အဖို႔ ေသးငယ္ပါတယ္။
တစ္စံုတစ္ဦး က်ဳပ္အထဲက ခ်ိဳးႏွိမ္မရ
ထြက္လာလိမ့္မဗ်
ဟယ္လို။
ဘယ္သူစကား ေျပာေနပါလဲ။
ေမေမလား။
ေမေမ။
ေမေမ သားေတာ့ လွလွပပ ဖ်ားေပါ့။
ေမေမ။
သူ႔ႏွလံုးသားကို မီးေလာင္ေနၿပီ။
ညီမေလး ယ်ဴဒ္နဲ႔ ေအာ္လ်ာကို ေျပာလိုက္ပါ..
သူလြတ္လမ္း မျမင္ေတာ့ဘူးလို႔။
စကားလံုးတိုင္းဟာ
ျပက္လံုးေတာင္မွပဲေပါ့
ပူေလာင္ကြ်မ္းေနတဲ့ ပါးစပ္က
သူ အန္ထုတ္လိုက္သမို႔
ထိုးထြက္လာလိုက္တာ ဝတ္လစ္စလစ္
ျပည့္တန္ဆာမ
မီးေလာင္ေနတဲ့ နတ္နန္းထဲက ေျပးထြက္လာသလိုပ။
လူေတြ အနံ႔ခံေနၾကတယ္..
ေညွာ္ေစာ္နံသဟ။
ဘယ္သူေတြမွန္း မသိေရာက္လို႔လာ
ေျပာင္ေျပာင္လက္လက္ပဲ။
ဘြတ္ဖိနပ္ေတြနဲ႔ မရဘူး။
မိးသတ္သမားေတြကို ေျပာလိုက္ပ..
မီးေလာင္ေနတဲ့ ႏွလံုးသားေပၚ အနမ္းနဲ႔
တက္ရတယ္လို႔
က်ဳပ္ဘာသာပဲ လုပ္မယ္။
မ်က္ရည္ရႊဲ မ်က္လံုးေတြကို စည္းပိုင္းေတြနဲ႔
စုတ္ယူမယ္။
နံရိုးေတြေပၚ မွီထားပါရေစ။
ခုန္လိုက္မယ္။ ခုန္လိုက္မယ္။ ခုန္လိုက္မယ္။
ခုန္လိုက္မယ္။
ၿပိဳက်ကုန္ၿပီ။
ႏွလံုးထဲက ခုန္ထြက္မရပါလား။
ေလာင္ကြ်မ္းေနတဲ့ မ်က္ႏွာေပၚမွာ
အက္ေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းကေန
မီးေသြးျဖစ္ေနတဲ့ အနမ္းကေလး
ထြက္ျပဴလာေလရဲ႔။
ေမေမ
က်ဳပ္ေတးမသီႏိုင္ေတာ့ဘူး
ႏွလံုးသားရဲ႔ ဘုရားေက်ာင္းထဲ ေတးအဖြဲ႔
မီးစြဲေလာင္ခဲ့။
မီးေလာင္ေနတဲ့ အေဆာက္အဦးထဲက
ကေလးမ်ားႏွယ္
ဦးေခါင္းခြံထဲက
မီးသင့္စကားလံုးနဲ႔ ကိန္းဂဏန္း အရုပ္မ်ား။
အဲသလိုနဲ႔ ေၾကာက္ရြံ႕စိတ္ဟာ
ေကာင္းကင္ကို လွမ္းကိုင္ဖို႔
ေျမွာက္ခ်ီခဲ့သပ
]လူဇီတာနီယာ}ရဲ႔ ေလာင္ကြ်မ္းေနတဲ့ လက္မ်ား။
အိမ္ခန္း ဆိတ္ၿငိမ္မႈထဲမွာ
လူေတြ တုန္တုန္ရီရီ
မ်က္လံုးတစ္ရာ အလင္းဆိပ္ကမ္းကေန
ဆုတ္ၿဖဲေနေပါ့။
ေနာက္ဆံုးေအာ္သံတို႔
ယုတ္စြအဆံုး အသင္
ငါ မီးေလာင္ခဲ့ေၾကာင္း ရာစုႏွစ္အဆက္ဆက္
ေအာ္ရစ္ေတာ့။

ေဘာင္းဘီဝတ္မိုးတိမ္

ကမၻာေက်ာ္ ရုရွား ကဗ်ာဆရာၾကီး မာယာေကာ့ဗ္စကီးရဲ႔ ေဘာင္းဘီ၀တ္မိုးတိမ္ ဆိုတဲ့ ကဗ်ာရွည္ၾကီးပါ .. ။
ၿမန္မာေက်ာ္ ဆရာေမာင္သာနိုးက ဘာသာၿပန္ၿပီး က်ဴးပစ္ဖိုရမ္မွ မန္ဘာ nickybuddy မွတဆင့္ ရရွိပါတယ္ . ခံစားၾကည့္ၾကပါ .. ။

ေဘာင္းဘီဝတ္မိုးတိမ္
စကားခ်ီး
အဆီျပန္ဆိုဖာေပၚ ဝ၀ၿပဲၿပဲ လက္ပါးေစလို
ႏူးညံ့ေပ်ာ့အိ ဦးေႏွာက္ထက္မွာ အိပ္မက္မက္ေနတဲ့
ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ႔ စိတ္ကူးကို
ေသြးစြန္းတဲ့ ႏွလံုးသားရဲ႔ အဝတ္စုတ္နဲ႔
ေလွာင္ေျပာင္လိုက္
မထိေလးစား စပ္ပူစပ္ေလာင္ ဝလန္ေအာင္
သေရာ္လိုက္မယ္။
က်ဳပ္ဝိညာဥ္မွာ ဆံျဖဴတစ္ပင္မရွိဘူး
အဘိုးအိုဆန္တဲ့ ႏူးညံ့ သိမ္ေမြ႔မႈမ်ိဳး ေဝလာေဝး၊
ခြန္အားျပည့္ဝတဲ့ အသံနဲ႔ ေလာကကို ထစ္ခ်ဳန္းလို႔
က်ဳပ္သြားေနတယ္၊ လူေခ်ာ လူလွ
ႏွစ္ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္သားကေလး။
လူသိမ္လူေမြ႔တို႔
ခင္ဗ်ားတို႔က ခ်စ္ျခင္းေမတၲာကို တေယာပေၚ
တင္ၾကတယ္။
အရိုင္းအစိုင္းတို႔ကေတာ့ ေမတၲာကို ဗံုေပၚ
တင္ၾကရဲ႔။
ဒါေပမယ့္ ထူထဲထဲ ႏႈတ္ခမ္းေတြခ်ည့္
ျဖစ္သြားေအာင္
က်ဳပ္လို ေျပာင္းျပန္ လွန္ပစ္ဖို႔ေတာ့
တတ္ႏိုင္မယ္ မဟုတ္ဘူး။
ပိုးဖဲထည္လႊမ္း ဧည့္ခန္းထဲက
ပညာယူဖို႔ ထြက္လာခဲ့ၾက။
နတ္မ်ိဳးႏြယ္ဂိုဏ္းဝင္ ဗ်ဴရိုကရက္ ကိုလူေခ်ာတို႔။
ထမင္းခ်က္ဟာ ခ်က္ျပဳတ္နည္းစာအုပ္
စာမ်က္ႏွာေတြ လွန္သလို
ႏႈတ္ခမ္းေတြကို ၿငိမ္ဆိတ္ဆိတ္ လွန္ေလွာတတ္သူတို႔။
ဆႏၵရွိၾကရင္ေဒါသမာန္ထန္ျပင္းတဲ့ ေသြးနဲ႔သားနဲ႔ ျဖစ္ျပမယ္။
ၿပီး ေကာင္းကင္လို အသံေျပာင္းလို႔မို႔
ဆႏၵရွိၾကရင္ေျပာစရာ မရွိေအာင္ ႏူးညံ့ျပလိုက္မယ္။
ေယာက်ၤားမဟုတ္-ေဘာင္းဘီဝတ္ မိုးတိမ္ရယ္လို႔။
ပန္းေဝေဝနဲ႔ နိဆရွိတယ္လို႔ က်ဳပ္မယံုဘူး
တခါထပ္ၿပီး က်ဳပ္ ဟိမဝႏၲာ ခ်ီးက်ဴးခန္း
ဖြင့္လိုက္ဦးမယ္ေဆးရံုလို ေလ်ာင္းစက္ေနၾကတဲ့ ေယာက်ၤားေတြကို
စကားပံုလို ေဟာင္းျမင္းေနတဲ့ မိန္းမေတြကို။

ဇာတ္ေမ်ာ

စိတ္လိုလက္ရေလး ေနခဲ့ပါေစကြယ္
မ်က္ရည္မခိုင္ဘဲနဲ႕ေတာ့
ေနရာေဟာင္းေလးဆီ ဘယ္လိုျပန္သြားရႏိုင္မလဲ။
ရာသီဥတုေတြ ကိုယ့္ဘက္ပါကတည္းက
အသည္းကြဲျခင္းမွာ ေမြ႕ေလ်ာ္ဖို႕ကို
ငါ့ကိုယ္ကို ကဗ်ာဖြဲ႕ၿပီး
ယဲ့ယဲ့ေလး လည္စင္းေစာင့္ေနခဲ့သူပါ။
ဘာမွမလိုခ်င္ဘူးခ်စ္သူ
ရဲရဲႀကီး ခုတ္ျဖတ္ထားရစ္ခဲ့ေတာ့
ေတာင္စြယ္ေနကြယ္ခ်ိန္မွဆို
မင္းကိုဘယ္သူျပန္ပို႕မလဲ
အေမွာင္ညထဲ ငါေသလည္း စိုးထိတ္ေနဦးမယ္။
တစ္ဘဝလံုးနဲ႕ ]က} ခဲ့တာေတာင္
ဇာတ္ညႊန္းဖတ္ခြင့္မရတဲ့ ျပဇာတ္ကို
ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေျမာက္ ငါ ]က} မိတာလဲ
အဲဒီေခါင္းစဥ္
]အခ်စ္} လို႕ နင္မတပ္လိုက္ခင္အထိ
ခုေတာ့
ပိပိရိရိ အလွည့္စားခံ။
သစၥာပိုင္စိုး

ေဝးက်န္ခဲ့ေန႕

အမုန္းမွာ ဘယ္ႏွခါ လြမ္းရမယ္
မွာတမ္း မရခဲ့သူ။
ကိုယ့္ႏွစ္ဆယ့္ေလးနာရီ ကမ္းလံုးျပည့္
စပယ္ေတြ တေဖြးေဖြးေျြကခန္း
ဘယ္အနမ္းနဲ႕မွ မေၾကေတာ့။
သစၥာတရား အၿပိဳအပ်က္ၾကား
ဆြဲမိဆြဲရာ ကိုယ့္ကဗ်ာအစအနေတြ
အၿငိဳးနဲ႕ ကြ်မ္းေလာင္။
႐ြတ္ဆိုေနက်
နာမည္ေလး ေျပးထြက္အသြားမွာ
ပဲ့တင့္သံေတြ ျပန္မလာဘူး
ရယ္ရင္ ေပါ့ေပမယ့္
ငိုၿပီး ေလးေနမိ။
ကမၻာ့ေၾကကြဲစရာမ်ားထဲ
ကိုယ့္ရင္နင့္မႈ အျပင္းဆံုး
ဒီေန႕သတင္းစာမွာ မပါတာကလြဲရင္
ကိုယ့္အသည္းကြဲျခင္း
တခမ္းတနား ႀကီးက်ယ္တယ္။
သစၥာပိုင္စိုး

ေဇယ်ာလင္းအေရးအသားလို မိန္းမ

အေနအထိုင္ မတတ္သူ
စာရြက္လွန္လိုက္မိတာက ငါ့အမွား
အဓိပၸါယ္ ရြဲ႔ေစာင္းလို႔
ဝမရွိပဲဝိလုပ္ခ်င္တဲ့ ရုပ္တု
မင္းဟာ..ငါမၾကိဳက္ေတာ့တဲ့ ကဗ်ာ
ငါမကိုးကြယ္ႏိုင္တဲ့ ဘာသာေရး
ရွင္ေၿပာေတာ့ ကြၽန္မကရွင္မဖဲ႔ႏြ ဲ႔ႏြ ိုင္တဲ့ သေကၤတဆို
ငါ
ဆြဲေဆာင့္လိုက္ရရင္ ပြင့္ထြက္သြားေတာ့မယ္
ေၿပာင္းလဲၿခင္းဟာ အမွန္တရား
အနိစၥကို စာလံုးမွန္ေအာင္ မေပါင္းတတ္ဘဲ
နထၴိဝါဒအေၾကာင္း လာမေၿပာနဲ႔
အခ်စ္မရွိဘူးဆိုရင္ ကြၽန္မသတ္ေသလိုက္ေတာ့မယ္
ဘာလဲ
မင္းက ဆီလီယာပလာသ့္မို႔လို႔လား
အႏုပညာနဲ႔ အတင္းေၿပာတာ
လွပတဲ့ ေအာက္တန္းက်မႈပဲ
ေရာ့ခ္.....ေရာ့ခ္
ရွင္ကြၽန္မကို စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ မလုပ္န႔ ဲ
ေရာ့ခ္.....ေရာ့ခ္
အစြယ္အေဖြးသားနဲ႔
ေၿမြေဟာက္လို မိန္းမ
မင္းေလသံကို ကီးခ်ိန္းစမ္း
မင္းလွ်ာကို ေခါက္ထားစမ္း
ကြၽန္မတို႔ ရင္ၾကားေစ့လို႔ မရႏိုင္ေတာ့ဘူးလား
မိတၲဗလ ဋီကာစာသားေတြ
လူမႈဆက္ဆံေရး သင္တန္းမွာ သြားေၿပာ
ေငေြ ၾကး လိင္န႔ဂဲ ုဏ္ၿဒပ္
မိန္းမေတြ အလိုရွိတာ ဒါပဲမဟုတ္လား
အမွန္တရားမို႔ နားခါးမယ္
ငါ့ကို
အဲ့ဒီေၿမြမ်က္လံုးမ်ိဴးနဲ႔ မၾကည့္နဲ႔
ကိုယ့္ အဓိပၸါယ္န႔ ဲ ကိုယ္ေန
အၿဖစ္မွန္ကို ၿမင္ေအာင္ၾကည့္
အိမ္ေထာင္ေရးဆိုတာ
လူႏွစ္ေယာက္အၿပန္အလွန္ စစ္ေၾကၿငာၿခင္းပဲ
အခ်စ္ဆိုတာ
ယာယီ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲထားၿခင္းပဲ
ငါဟာ
ေပါက္ကဖြဲ ို႔ အသင့္ၿဖစ္ေနတ့ ဲ
ဗံုးတစ္လံုး
ရက္စ္ေအာ္ႏိုး
ဒူးေအာ္ဒိုင္း
ဗို႔အား ၆၆၀ဝ
သတိ အႏၲရယ္
ေသတတ္တယ္။
ေအာင္ရင္ၿငိမ္း

ဒီအခန္းကို မင္းမဝင္ရဘူး ႐ိုစီ

ဒီအခန္းကို
မင္းမဝင္ရဘူး ... ႐ိုစီ။
ဒီအခန္းဟာ
ကမၻာဦးက်မ္းရဲ႕
ပထမဦးဆံုးေသာ သင္ခန္းစာ
ဒါေပမယ့္
ငါ့အခန္းကို
မင္းမဝင္ပါနဲ႕ ... ႐ိုစီ။
ကမၻာဦးအစကတည္းက
ဒီအခန္းေၾကာင့္
လူသားေတြ အားလံုး
စီးကရက္တစ္လိပ္လို
ေလာင္ကြ်မ္းခဲ့ၾက။
ဒီအခန္းဟာ
ကမၻာေျမရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး
အႏုပညာ
သစၥာတရားနဲ႕
အျခား ... အရာမ်ားစြာကိုလည္း
ေမြးဖြားေပးခဲ့။
သန္႕စင္မြန္ျမတ္တဲ့ ..ဒီအခန္း
ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားတဲ့ ..ဒီအခန္း
ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ ယံုၾကည္စြာ
မင္းနဲ႕ငါ
ရင္ဆိုင္ျဖတ္သန္းခ်င္ေပမယ့္။
႐ိုစီ
အဘယ္မွ် ခ်ိဳၿမိန္ေသာ
သစ္သီးတစ္လံုးျဖစ္ေစ
ဘုရားသခင္တားျမစ္ခဲ့တဲ့
ဒီအခန္းအတြက္
ငါတို႕...
ရင္ဘတ္တစ္ျခမ္းနဲ႕
လြမ္းေနၾကမယ္။
သက္ေဝကိုကို

ဒုတိယတန္းစား

ကြ်န္ေတာ့္ ရင္အံုေလွာင္ခ်ိဳင့္မွာ
ျခေသၤ့တစ္ေကာင္ ႐ွိပါတယ္
သူက ...
ကြ်န္ေတာ့္ စကားႏြမ္းေတြကို
မစားသံုးခ်င္ဘူးတဲ့။
ေကာင္းကင္ရဲ႕ေအာက္မွာ
လတ္ဆတ္တာ ဘာမွမ႐ွိဘူးလို႕
ေျဖာင့္ဖ်တာေတာင္မွ
သူက .. မေက်နပ္ႏိုင္ဘူး။
ကြ်န္ေတာ့္ကို
တစ္ခ်ိန္လံုးကုတ္ျခစ္ကာ
ဟိန္းေဟာက္လိုက္
ေတာင္းပန္လိုက္နဲ႕ပါပဲ။
ကဲ ...
မီးေတာင္လို ေပါက္ကြဲလို႕
သူ ..
လြတ္လာၿပီဆိုပါစို႕ ..။
ဘယ္မွာလဲ ... သူ႕ေကာင္းကင္
ဘယ္မွာလဲ ... သူ႕လြင္ျပင္။
သူက အ႐ိုင္းဆန္တယ္
ကြ်န္ေတာ့္လို လိုက္ေလ်ာညီေထြ
မေနတတ္ဘူး၊
ဆင္ေျခဖံုးရပ္ကြက္က
ထပ္ခိုးေလးတစ္ခုေတာင္
သူ ခိုလံႈဖို႕ ရမွာမဟုတ္ဘူး။
ကြ်န္ေတာ့္လို ဒုတိယတန္းစားေတြနဲ႕
မပတ္သက္ခ်င္ပါဘူးလို႕
သူဘယ္ေလာက္ေျပာေျပာ
သူ႕ထြက္ေပါက္ကို ပိတ္ထားရမွာပဲ။
နာက်င္၊ ေမာပန္း၊ ေလးလံ
အာ႐ံုေတြ ကန္းခဲ့ၿပီ ...။
ပ်ံသန္းေနတဲ့
တိမ္တိုက္ေတြျမင္ရင္ေတာင္
အားက်ရမွန္းမွ မသိ
ထံုေပေပစိတ္နဲ႕သာ
ၾကည့္ေနမိေတာ့တယ္။
ခုေနမ်ား ...
တန္ခိုး႐ွင္တစ္ပါးက
ေပ်ာ္ေစသတည္း လို႕
ေကာင္းခ်ီးေပးရင္ေတာင္
ႏွစ္မ်ားစြာက ေအးခဲခဲ့တဲ့
မ်က္ရည္ေတြသာ
ေပ်ာ္က်လာမယ္ ထင္ပါရဲ႕ ...။
တင္မင္းထက္
(စက္မႈတကၠသိုလ္မွ အမည္မသိကဗ်ာစာအုပ္)

ဆယ္ေက်ာ္သက္ရဲ႕ ရည္းစားစာ

စြဲစြဲလမ္းလမ္း ေကြ႕ေကာက္ေနတဲ့ လမ္းေပၚ
တစ္ဟုန္ထိုးေမာင္းႏွင္ခဲ့တဲ့ စြန္႕စားခန္းတစ္ခုကို
အနားကပ္ၿပီး မီးနီမျပလိုက္ပါနဲ႕ .. ခ်စ္သူ
ငါဟာ အခ်စ္မွာ ဘရိတ္ေပါက္ေနတဲ့ ကားတစ္စီးပါ။
အခ်စ္ရဲ႕ အႏိုင္အ႐ံႈးကို ေ႐ႊဂိုးနဲ႕ ဆံုးျဖတ္မယ္တဲ့
ခ်စ္သူရယ္ . .
တစ္ဖတ္သားကို ကိုယ္ေယာင္ျပလွည့္စားၿပီး
လြတ္လြတ္ကြ်တ္ကြ်တ္ကန္တင္လိုက္တဲ့ ႏွလံုးသားကို
အၿပိဳင္ဂိုးသြင္းဖို႕ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းကစားမိတဲ့အခါ
ငါ့ကို အနီကပ္မျပပါနဲ႕။
ငါ့တစ္ေယာက္ထဲ အခန္းထဲမွာ . .
မင္းအၾကည့္ေရာင္စံုကို နံရံမွာ ျခယ္သရင္း
မင္းအၿပံဳးပြင့္ေတြ တမ္းတမ္းတတ ပန္းလိုတြဲသီရင္း
မင္းရဲ႕ ကိုယ္ဟန္ေလးေတြ ငါ့မွန္ျပတင္းမွာ အရိပ္ထိုးရင္း
ငါေမာ့ေသာက္ခဲ့ဖူးတဲ့ မင္းရနံ႕ေတြ
ငါေမ့ေလ်ာ့ခဲ့တဲ့ မင္းမ်က္ဝန္းထဲက ေန႕မ်ားစြာ
ငါနစ္ျမဳတ္ခဲ့တဲ့ မင္းရယ္သံထဲက နာရီမ်ားစြာ
မင္းလက္ဖမိုး ေသြးေၾကာစိမ္းေလးေတြက တစ္ဆင့္
ငါ့ႏွလံုးသားထဲ ျပင္းျပင္းျပျပ စီးဆင္းသြားၾကေပါ့။
ဒါေတြအားလံုးဟာ
ကမၻာလဆန္းတစ္ရက္ေန႕အထိ
ေရးေနမိဦးမယ့္ ငါ့ဒိုင္ယာရီပါ။
ဘယ္မွာလဲဟင္ . .
မင္းရဲ႕ ငဲ့ၾကည့္ညႇာတာ အၾကင္နာ . .
ဒါဟာ
အ႐ိုးမ႐ွိတဲ့ လွ်ာေပၚက
ကေယာင္ကတမ္းစကားေတြ မဟုတ္ပါဘူး
ေသြးအကၡဂာနဲ႕ ထုဆစ္ထားတဲ့ စကားေတြပါ။
ငါ့အစြဲအလမ္းေလးေရ . .
ေနရာတကာမွာ ေခါင္းမာခဲ့ၿပီး
အသည္းမာတယ္ ခံႏိုင္ရည္႐ွိတယ္လို႕
ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထင္ႀကီးခဲ့တဲ့ေကာင္ကို
မင္းရင္ခြင္မွာ . . ဒီတစ္ခါေတာ့
ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ က်ဆံုးခြင့္ေပးပါ။
(အခ်စ္ကိုယ္စားျပဳဝါက်မ်ား)
သွ်ီသူေအာင္

ဆာမူရိုင္း သီခ်င္း

ငါ့မွာ အမိုးမရွိတုန္းက
ရဲတင္းျခင္းကို ငါ အမိုးလုပ္ခ့တဲ ယ္။
ငါ့မွာ ညဥ့္နက္စာမရွိခဲ့တုန္းက
ငါ့မ်က္လံုးေတြဟာ ညစာစားေသာက္ခဲ့ၾကတယ္။
ငါ့မွာ မ်က္စိ မရွိခဲ့တုန္းက
ငါ နားစြင့္ခဲ့တယ္။
ငါ့မွာ နားမရွိခဲ့တုန္းက
ငါ စဥ္းစားေတြးေခၚခဲ့တယ္။
ငါ့မွာ စဥ္းစားေတြးေခၚမႈ မရွိခဲ့တုန္းက
ငါ ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။
ငါ့မွာ အေဖမရွိခဲ့တုန္းက
ေစာင့္ေရွာက္ျခင္းက ငါ့အေဖလုပ္ခ့တဲ ယ္။
ငါ့မွာ အေမမရွိခဲ့တုန္းက
စည္းစနစ္ရွိျခင္းကို ငါ ေထြးေပြ႕ ခဲ့တယ္။
ငါ့မွာ မိတ္ေဆြ မရွိခဲ့တုန္းက
တိတ္ဆိတ္မႈဟာ ငါ့မိတ္ေဆြ။
ငါ့မွာ ရန္သူ မရွိတုန္းက
ငါ့ကိုယ္ခႏၶာ ငါ ျပန္ဆန္႕က်င္ခဲ့တယ္။
ငါ့မွာ ဝတ္ျပဳေက်ာင္း မရွိခဲ့တုန္းက
ငါ့စကားသံဟာ ငါ ဝတ္ျပဳရာေက်ာင္း။
ငါ့မွာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမရွိ
ငါ့လွ်ာဟာ ဓမၼေတးသံစံုအဖြဲ႕ ။
ငါ့မွာ ေငြေၾကး မရွိခဲ့တုန္းက
ကံၾကမၼာဟာ ငါ့ေငြေၾကး။
ငါ့မွာ ဘာတစ္ခုမွ မရွိခဲ့တုန္းက
ေသျခင္းတရားဟာ ငါ့ႂကြယ္ဝမႈ။
လိုအပ္ခ်က္ဟာ ငါ့နည္းဗ်ဴဟာ
သံေယာဇဥ္ကင္းျခင္းဟာ ငါ့ မဟာဗ်ဴဟာ။
ခ်စ္သူရည္းစား မရွိခဲ့တုန္းက
ငါ့အိပ္စက္ျခင္းကိုပဲ ငါပိုးပန္းခဲ့တယ္။
samurai song ....ေရာဘတ္ ပင္စကီး (Robery Pinsky)
ေဇယ်ာလင္းဘာသာျပန္ဆိုသည္

မိသားစု

မိသားစုဆိုတာ
တစ္ေယာက္ေရွ႔ေရာက္ဖို႔
တစ္ေယာက္ ေနာက္ဆုတ္ရတယ္
သစ္ကိုင္းတစ္ကိုင္းတိုးထြက္ဖို႔
သစ္ကိုင္းတစ္ကိုင္း အခုတ္ခံရတယ္
မိသားစု သီခ်င္းဟာ အတက္အဆင္းရွိတယ္
သံစံုၿမည္တယ္။
မိသားစုဆိုတာ
လူေၿခာက္ေယာက္ရွိ လဲေၿခာက္ေယာက္
လက္၁၀ေခ်ာင္းရွိ လက္ဆယ္ေခ်ာင္း
ေခတ္က ေတာင္းဆိုတဲ႔အတိုင္း လႈပ္ရွားရတယ္
အိမ္ရွိလဲအကုန္။
လဲက်သြားတဲ႔ ငါအေဖေနရာက
ငါညီေလးဝင္ခဲ့ တယ္
ယိုင္နဲ႔သြားတဲ႔ ငါအေမရဲ႔ ေနရာက
ငါညီမေလး ဝင္ခဲ႔တယ္
မိသားစုကို ငါမၿမင္ခဲ႔ဘူး။
ငါအေတြးအေခၚက သားသမီးဆိုတာ
သီးၿခားရွင္သန္ရတဲ႔ ဘဝတစ္ခု
ငါက လမး္ေပၚမွာၾကီးၿပင္းခဲ႔လို႔
လမ္းနဲ႔ ေသြးသားေတာ္စပ္တယ္လို႔ ထင္တယ္။
ငါမိသားစုမွာ ငါဟာ မလင္းတဲ႔မီး
ငါမိသားစုမွာ ငါဟာ မလဲုၿခံဳတဲ႔ထရံ
ငါၾကိဳးကို တီးခတ္လိုက္တိုင္း အသံေၾကာင္ထြက္တယ္
ငါမိသားစုမွာ
မိုးယိုေပါက္ေလး တစ္ေပါက္ရွိေနတယ္ ဆိုရင္လည္း
ငါပဲၿဖစ္မွာ
ငါမိသားစုမွာ
ၾကမ္းခင္းတစ္ေပါက္ က်ိဳးပဲ႔ေနတယ္ဆိုလည္း
ငါပဲၿဖစ္မွာ
မေအာင္ၿမင္တဲ႔ ေဘာ္လံုးအသင္းဟာ ငါ မိသားစုပဲ
မဝင္တဲ႔ဂိုးေတြက ငါသြင္းခဲ႔တာ။
စိုင္းဝင္းၿမင့္

နားနားၿပီးေၿပာ

ဘာမွန္းမသိတဲ႔ အရာေတြနဲ႔
ဘယ္မွမေရာက္တဲ႔ လမ္းေတြနဲ႔
ကြ်န္ေတာ္ယူထားတဲ႔ ယာဥ္ေၾကာက ဘယ္ေတာ႔မွ မေမာဘူး။

ဘယ္ေတာ႔မွ မေက်ဘူးဆိုတဲ႔ အေၾကြးကို မေသမခ်င္းဆပ္လို႔
ဘယ္ေတာ႔မွ မေသဘူးဆိုတဲ႔ ကဗ်ာကု ိ အညံ႕ခံေရးလို႕
အိမ္ၿပန္ခဲ႔တယ္ဆိုတာလည္း အရာရာအားလံုးနဲ႔လြဲလို႕။

တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု ေရွ႔ဆက္ဖု ိ႕
ဆက္သြယ္ထားတာလည္း ေတ႔ဆက္ မီးနီက အႏုတ္လကၠဏာကု ိ သုညအထိ ၿပတယ္
လမ္းမွာေတြ႔တာ ဆိုေတာ႔ ေခါင္းထဲမေရာက္ဘူး။

ၿပန္လမ္းမရွ ိတဲ႔ ေနေရာင္မွာ
တို႕ႏွစ္ေယာက္ေဝးကြာေနရတာလည္းေငြေၾကးတစ္ခုတည္း
ဒီအေၾကာင္းကု ိစကားစမိေတာ႔
ေကာင္မေလးက အဲဒါဘယ္ႏွစ္ႏွစ္ရွ ိၿပီလဲ
ကြ်န္ေတာ္ကအရင္ဘဝကအဆက္ေတြ။ ။

စိုင္းဝင္

သစ္ေတာထဲ၌ေနထိုင္ၿခင္း

အိမ္

ငုဝါ

အေၿဖာင့္အတိုင္းမၿဖစ္ႏိုင္မွေတာ့
ေကြ ႔ေကာက္ပစ္လိုက္ၾကရံု
ရင္ထဲငုဝါေတြပြင့္လာတာေလာက္
ကြၽန္ေတာ့္ ကမၻာခမ္းနားတာမရွိဘူး
အဝါကိုခ်စ္တဲ့စိတ္ကေလးနဲ႔
ၿမင္ခြင့္ေဝးေဝးအၿဖစ္က
ရင္ကိုေဘာင္ဘင္ခတ္ေစတယ္
အညာကတမာတန္းေလးလဲအဝါပဲလား
ဒါက
ခါးသက္ၿခင္းကိုအညွာမလြယ္ေစတဲ့
အေၾကာင္းရင္းၿဖစ္တယ္
မင္းကိုယ္သင္းရနံ႔ေလး
ေလထဲၿငိေနပံုအဝါ
ေရၾကည္ရာၿမက္ႏုရာအေပၚမွာလဲ
ကြၽန္ေတာ့္စိတ္မလြင့္ဘူး
ဘဝမွာတစ္ခုတည္းေသာ
သစၥာတရားသည္အဝါ
သတိရစိတ္ေတြ
ေလသင့္တိုင္းအရိႈက္ကိုထိလို႔
ကြၽန္ေတာ္ကအလြမ္းမွာအရင္လိုေပရွည္ေနမိ
သူလည္း လူႏွစ္ေယာက္ကို
ေဝးကြာသြားေစႏိုင္ေသာေသြးေအးမႈနဲ႔
ေဆးသားမၿပယ့္တစ္ၿပယ္
အဝါေရာင္လမ္းကေလးကိုေက်ာေပးလို႔..။
ညီေၿပဇံ

ငါး

တစ္ဘဝလံုးလံုးလိုမွ်ားေနခဲ႔
ငါးရယ္လို႔တစ္ေကာင္တစ္ေလမွမမိ
ၾကည္စမ္း၊မိမယ္႔မိေတာ့
စၾကာဝဠာၾကီး အေပၚကိုဆြဲတင္လိုက္ေတာ႔
ငါ႔ ငါးမွ်ားတံဟာ ကိုင္းညႊတ္ၿပီး
သက္တံၿဖစ္သြား
ငါ႔ ကိုၿပန္မွ်ားခဲ႔ေပါ႔ ။ ။
ေမာင္ေခ်ာႏြယ္

အမည္မဲ့

မိုနာလီဇာသိ ု႕ ရင္ဖြင့္ျခင္း

ဟုတ္တယ္
မိ ုနာလီဇာ
အခ်စ္ဆံုးပါလို႕
စကားလံုးေတြ မတပ္ခ်င္ဘူးကြယ္။
မင္းအၿပံဳးေတြ
ဆြတ္ယူဖမ္းစားခဲ ့လိ ု႕
အလကၤာနဲ႕ သခၤါရ
ပ်က္လံ ုးထုတ္ခံရေပါင္းလဲ .. မ်ားၿပီ။
ညီမွ်ျခင္းေတြထဲက
မညီမွ်ျခင္းေတြအတြက္
သိမ္ေမြ႕စြာ ႀကိဳးစားပါရေစ
ငါ့ဝိဥာဥ္ေတြ .. မသန္႕စင္ေတာ့ဘူး။
မိ ုနာလီဇာ
ခံစားမႈ စစ္စစ္ထဲကိ ု
တိုးဝင္ၿငိတြယ္ရင္း
ခ်ိန္ခြင္ျငႇာ ညႇိတဲ ့ခဏ
ဟိုး ... ေဝးေဝးမွာ ေျပးထြက္စြန္႕ခြာ
ေက်ာခိ ုင္းထားလိုက္စမ္းပါ။
ဒီမွာ
မိ ုနာလီဇာ
မျပတ္သားျခင္းေတြနဲ႕
ယဥ္ပါးခဲ ့လိ ု႕
အသည္းႏွလံုးဆိုတဲ့ တန္ဘိုးဟာ
အၿမဲတမ္း ဆံ ုးပါးခဲ ့ရတယ္
အညတရရဲ႕ အတၲအတြက္
ဘဝမွာေနေပ်ာ္ဖိ ု႕
ေဖ်ာ္ေျဖေရး ေတးတစ္ပုဒ္
အဟုတ္ကိ ု
နားမေထာင္ခ်င္ဘူးကြယ္။
ဒါေပမယ့္
ရာစုမ်ားစြာရဲ႕
ၿဂိဳလ္နကၡတ္ေတြ ျဖတ္သန္းရင္း
ေခ်းေညႇာ္ညစ္ထပ္
ထံုထိုင္းေလးလံလြန္းလို႕
သတၲဳသံေပါက္ေနတဲ့
ငါ့အသံနက္နက္နဲ႕
ဟစ္ေအာ္လိုက္ေတာ့မယ္
မင္းအၿပံဳးေတြ .. ႐ုတ္သိမ္းေပးပါ
မိ ုနာလီဇာ
ငါ ...
ျပတ္..သား ..ခ်င္ ..တယ္ ။

ေနဆူးသစ္

ေအးစက္စက္ မီးလွ်ံ

မ႐ြာျဖစ္ေသးတဲ့ မိုးေရေတြ
ေလးလံေနတဲ့ ငါ့ေကာင္းကင္
တိမ္တိုက္ေတြ အထပ္ထပ္။

ငါ့ရဲ့ အခြံသက္သက္မီးအိမ္မွာ
ထြန္းညႇိမယ့္ ပန္းတစ္ပြင့္
မင္းမျဖစ္ေသးသမွ်
အထီးက်န္ ဆန္ေနရဦးမယ္။

... ... ဆန္းၾကယ္စြာ
(ဒါမွမဟုတ္) ႐ိုးစင္းစြာ
မင္း သိလာပါလိမ့္မယ္။

ငါ့ရင္ျပင္တစ္ခြင္လံုး
မၿငႇိမ္းရက္တဲ့မီးေတြ
ျမင္ရင္ေတာင္ ငဲ့ညႇာမေနပါနဲ႔
ေလာင္ကြၽမ္းျခင္း မင္းအတြက္မို႔
ၿငိမ္းေအးမႈလို႔ ငါမွတ္ယူပါ့မယ္။

မင္းမ်က္၀န္းရဲ့ ျမားတစ္စင္း
ငါ့စိတ္ကို ညႇိဳ့ငင္
စကားလံုးေတြ
ငါ့ႏႈတ္ခမ္းမ်ားကုိ တံခါးေခါက္ေနၿပီ။

႐ိုးေျဖာင့္တဲ့ ျမစ္တစ္စင္းပမာ
တည္ၿငိမ္လြတ္လပ္စြာ
စီးဆင္းလာခဲ့သမွ်
ငါ ၿမိဳသိပ္ခဲ့ရတာေတြ
မင္းကိုေႏြးေထြးေစႏိုင္ပါ့မလား...။

ငါခံစားရသမွ်
မင္းခံစားႏိုင္မယ္ဆိုရင္
ဒီေလာက္ထိေျခာက္ေသြ႔ေနမယ္မထင္ဘူး
ငါ့ရဲ့နက္႐ႈိင္းမႈကို
မင္းနားမလည္ႏိုင္ေသးေလေတာ့
မင္းရဲ့မီးလွ်ံက ေအးစက္စက္။ ။

တင္မင္းထက္
(၀ိညာဥ္ျပာတို႕ မိုးေကာင္းကင္၊ ၁၉၉၂)

တစ္ေန႔ေန႔

ဘယ္သူေရးမွန္းမသိေပမဲ့ အရမ္းၾကိဳက္ရတဲ့ ကဗ်ာေလး ၁ ပုဒ္ပါ . ။

တို႔တိုင္းၿပည္

ဆရာ ေဇာ္ဂ်ီရဲ႔ ကဗ်ာေလးေတြတင္ေပးလိုက္ပါတယ္ .. ေနာက္လဲ အဆင္သင့္ရင္ တင္ေပးသြားဖို႔ ဆႏၵ ရွိပါတယ္ ..

တယ္လီဖုန္း

]ခ်စ္တယ္}လို႕ ခဏခဏေျပာဖိ ု႕ မႏွေျမာစမ္းပါနဲ႕။
ေမွ်ာ္လင္ ့ခ်က္ေတြ ေသဆံုးသြားတဲ့အခါ
ဘာအလြမ္းနဲ႕မွ အာပတ္ေျဖလို႕မရဘူး . . .။
ငါတို႕ ဘာျဖစ္လို႕ အျငင္းပြားေနၾကရတာလဲ၊
(တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္) နားမလည္တာလည္း မဟုတ္ဘဲနဲ႕။
ငါတို႕ ဘာျဖစ္လို႕ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္
သံသယျဖစ္ေနၾကတာလဲ . . .၊
]ယံုၾကည္ပါ}လို႕ ေျပာစရာမလိုေလာက္ေအာင္
ယံုၾကည္ထားခဲ ့ရဲ႕သားနဲ႕ . .။
ငါတို႕ ဘာျဖစ္လို႕ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္
ေဒါသေတြျဖစ္ေနၾကတာလဲ . . .၊
တို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အခ်စ္ဟာ
က်ဳိးလြယ္ပဲ႕လြယ္လည္း မဟုတ္ဘဲနဲ႕ကြယ္။
ငါတို႕ လုပ္ေနၾကပံ ုက
တစ္ေယာက္ေျခလွမ္းကို တစ္ေယာက္က
ေစာင္ ့ၾကည့္အကဲခပ္ေနၾကပံ ုမ်ဳိး . . .။
ဒါ စစ္တုရင္ထိ ုးေနတာလည္း မဟုတ္ဘဲနဲ႕ကြယ္။
မင္း ငါ့ကိ ု လြမ္းတဲ့အခါ ပြင္ ့ပြင္ ့လင္းလင္းေျပာပါ
ငါလြမ္းတာကိုလည္း ပြင္ ့ပြင္ ့လင္းလင္းေျပာမယ္။
]ခ်စ္တယ္}ဆိုတဲ့ စကားလံုးကိုမၾကာခဏေျပာဖိ ု႕ မႏွေျမာစမ္းပါနဲ႕။
အခ်စ္ဆိုတာ တယ္လီဖုန္းတစ္လံုးလိုပါပဲ
မင္းက ဘာစကားမွ မေျပာပဲ ဖုန္းကိုပိတ္ထားရင္
ဘာမွအသံ ုးမ၀င္တဲ ့ ပစၥည္းတစ္ခုကို ကိ ုင္ထားရတာနဲ႕
ဘာထူးေတာ့မွာလဲ။
မင္းခိ ုက္စိ ုးစံ
သူဖတ္ဖိ ု႕ အခ်စ္ကဗ်ာမ်ား (ေဖေဖၚ၀ါရီ ၂၀၀၅

ခ်စ္သူ

အမွားၿပင္ဆင္ခ်က္

အိပ္ရာအသစ္နဲ႔ အိပ္ခ်င္လု ိ႕
ေကာင္းကင္ဆီ ထြက္ေၿပးခဲ႔သူရယ္ပါ
ေနာက္ဘယ္ေလာက္ထိ ဆက္မွားေနဦးမွာလဲ
ဒဏ္ရာေတြ အထပ္ထပ္နဲ႔ေက်ာၿပင္...........။
ေသခ်ာတယ္
ဒါ...အံ၀ွက္ေတြအခန္းခန္းနဲ႔
မ်က္လွည္႔ဆရာရဲ႕ ေသတၱာမဟုတ္ခဲ႔ဘူး
ေႏြဦးေပါက္ရင္အု ံေလ
ခဏေလးၿဖစ္ၿဖစ္
နားခု ိခြင္႔ေပးပါ..........။
တစ္ေလွ်ာက္လုံး အိမ္ၿပန္ေနာက္က်သူ
အပု ိအလု ိမရွ ိ
ကမၻာေၿမကုိ တု ိင္တည္ရေကာင္းမလား
အမွန္တရားစစ္စစ္ရဖု ိ႕
အမွားမ်ားစြာကု ိ စစ္ယူရေကာင္းမလား
ၿပဌာန္းခ်က္အသစ္နဲ႔
ဘ၀ကု ိ ေကာ္ပတ္စား ေပါင္းတင္ရေကာင္းမလား။
ထားေတာ႔
မီးလင္းဖု ိ ကုတ္အကၤ်ီေဆာင္းနဲ႔
မတုန္မလႈပ္ ညအခါေတြ
ထားခဲ႔ေတာ႔
ဥၾသသံၾကားေနရၿပီ
ဒါ......ငါေႏြဦး။ ။
မင္းေဆြႏွစ္ ( မု ံရြာ )

ကမၻာေျမ ႏွင့္ မာဖီ သတိုးသမီးမ်ား

(၁)

အတုအေယာင္မ်ားတဲ့ က်ဴပ္တို႕ေခတ္မွာ

ေကာင္းကင္က ေရမပါပဲ မိုးရြာတက္သလို

စမ္းေခ်ာင္းက ေရမပါပဲ စီးဆင္တတ္တယ္။

(၂)

ေတးမသီငွက္ေတြ ေကာင္းကင္မွာ ျမင့္ျမင့္ပ်ံမွေတာ့

ငါ ကေလွာင္အိမ္ထဲ

ဘာလုိ႕ေတးဆိုျပေနရမွာလဲ။

(၃)

တံခါး၀မွာ

အျပင္လူမ၀င္ရတဲ့

ငါ က အျပင္လူလား၊အတြင္းလူလား

ေသခ်ာေအာင္ ငါ့အဘိဓာန္မွာ ျပန္ၾကည္႕ရမယ္။

(၄)

သိကၡာမရွိတဲ့ ေလေျပညွင္းက

ရနံ႕ အတုနဲ႕ အေပ်ာ္က်ဴးေနျပီ

ဒိေလထုကို ရႈရႈိက္ေနတဲ့ငါ

ရွင္သန္ျခင္းကဘယ္လိုျဖဴစင္ႏုိင္ေတာ့မွာလဲ။

(၅)

နာၾကည္းမႈတို႕ရဲ႕ အန္ဖတ္

ဘင္လာဒင္ ခါးခါးတစ္ခြက္

ကမၻာေျမကို (အယ့္) ည္႕ခံ လိုက္ၾကျပီ။

(၆)

အမွန္တရားနဲ႕ ေဆးကုေပးတာေတာင္

ျငိမ္းခ်မ္းျခင္းက မက်န္းမာလာဘူး

ကမၻာေျမရဲ႕ပါးတစ္ဖက္မွာ

မ်က္ရည္အတု၊ စာနာျခင္းအတု

စ်ာပန တစ္ခု က်င္းပေနေလရဲ႕။

(၇)

အလင္းကိုေသာ့ခတ္ အေမွာင္ကိုထြန္းညွိက်သူေတြ

တလြဲတေခ်ာ္တင္ဆက္မႈေတြေၾကာင့္

မဂၤလာနံနက္ခင္း ေန၀င္သြားခဲ့ျပီ။

(၈)

အေမွာင္ကမၻာကို

မီးထြန္းေပးရေအာင္

က်ဴပ္က ပရုိမီးသီးယပ္ မဟုတ္ဘူးေလ

ခင္ဗ်ားတို႕လို

အမွန္ကို အမွန္ မျမင္တတ္ဖို႕

အေမွာင္ထဲ လမ္းေလွ်ာက္တတ္ဖို႕

ကိုယ့္မ်က္လံုး ကိုယ္ ျပန္ေဖာက္ထုတ္လိုက္ျပီ။

(၉)

အရိုင္းဆန္ ကပြ ဲ

မာဖီ သတိုးသမီး

မ်က္လံုးေဖာက္ထားသူ တစ္စု

့ဒီလိုနဲ႕

ကမၻာေျမရဲ႕ ႏိုက္ကလပ္

အဆက္မျပတ္ စီးဆင္းေနခဲ့ေပါ့။

မင္းေနမာန္ခ

ဒီႏွစ္ကဗ်ာ

တစ္ေဆာင္းတြင္းလံုး

ပိတ္ထားတဲ့ၿပဴတင္းတံခါးကို
ဒီေန႔ဖြင့္လိုက္တယ္။

ဒီစိတ္ကေလးေပၚ ငွက္ကေလးနားလိုနားပါေစ
ဒီစိတ္ကေလးေပၚ တိမ္ေတြၿဖတ္ပ်ံလိုပ်ံပါေစ
ဒီေကာင္းမႈမွာ
ေမေေမ…က်မၼာပါေစ..။ ။
မင္းဒီ

မိသားစု

ေမေမက

သူ႕အိပ္မက္ေတြ

ပုခက္ထဲထည္႕ထည္႕လႊဲ

ကြၽန္ေတာ္က

သားေခ်ာ့ေတးေတြစီးရင္း

ၾကယ္ေတြဆီ ရႊက္လႊင့္

အနားသတ္မရွိတဲ့ေလာဘထဲ

ေမ်ာလြင့္သူေဖေဖ

ကြၽန္ေတာ္နဲ႕ဘယ္မွာဆံုမလဲ။ ။

ကိုေရြး

လင္းဒီပ

ကမၻာေလာကၾကီးက
ျမိဳ႕ေတြ ရြာေတြ မ်ားျပားလြန္း
ဒါေပမယ့္
ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ နွစ္ေယာက္
နွစ္ကိုယ္စာ လံုျခံဳစြာ ေက်ာခ်နိင့္မယ္ေနရာေလးက်
ရွားပါးလြန္းလုိက္တာ

အခ်စ္အတြက္ျဖစ္တည္ေသာ ကြၽန္မ၏သေဘာထားမ်ား . . . . .

ငါဟာမလွပါဘူး

ဒါေပမဲ့ငါ့ရဲ႕စိတ္ဓါတ္ဟာျဖဴစင္ပါတယ္

ငါဟာမခ်မ္းသာပါဘူး

ဒါေပမဲ့ငါ့အခ်စ္ေတြန႔မဲ င္းကိုေပ်ာ္ေအာင္ထားႏိုင္ပါတယ္

ငါဟာအတၱမႀကီးပါဘူး

ဒါေပမဲ့မင္းကိုေတာ့တစ္သက္လုံးပုိင္ဆုိင္ခ်င္တယ္

ငါဟာမႏုံအပါဘူး

ဒါေပမဲ့မင္းကိုခ်စ္လို႔မသိဟန္ေဆာင္ခ့တဲ ာေတြပါ

ငါဟာအရမ္းခ်စ္တတ္တယ္လုိ႔မေျပာခ်င္ပါဘူး

ဒါေပမဲ့ငါ့အသက္ထက္မင္းကုိပုိခ်စ္ပါတယ္

ငါဟာဘ၀အတြက္ေအးခ်မ္းစြာေနခ်င္တ့သဲ ူပါ

ဒါေပမဲ့မင္းအတြက္ပူေလာင္ျခင္းေတြပုိင္ဆုိင္ေနတယ္

ငါဟာေသြးေၾကာင္တာကုိမႀကိဳက္တဲ့သူတစ္ေယာက္ပါ

ဒါေပမဲ့အခုငါကုိယ္တုိင္မင္းနဲ႔ပက္သက္ရင္ေသြးေၾကာင္တတ္ေနၿပီ

ငါဟာမုသားေျပာတတ္တဲ့သူတစ္ေယာက္မဟုတ္ပါဘူး

ဒါေပမဲ့မင္းအလုိက်ငါမုသားသုံးတတ္ေနၿပီ

ငါဟာလူသားအခ်င္းခ်င္းမမုန္းတတ္ပါဘူး

ဒါေပမဲ့မင္းနဲ႔ပက္သက္လာရင္လူေတြကုိငါမုန္းတတ္ေနၿပီ

ငါဟာအရာရာကုိေပါ့ေပါ့ေလးေတြးတတ္ခဲ့တယ္

ဒါေပမဲ့မင္းနဲ႔ပက္သက္ရင္ငါရင္ထဲမွာေလးနက္ျခင္းေတြရွိေနတယ္

ငါဟာကံၾကမၼာရက္စက္မွာကုိမစုိးရြံ႕တတ္သူပါ

ဒါေပမဲ့မင္းနဲ႔ပက္သက္ရင္ကံၾကမၼာကုိစုိးရြံ႕တတ္ေနၿပီ

ငါဟာလူတစ္ေယာက္ကုိမခ်ည္ေႏွာင္တတ္ပါဘူး

ဒါေပမဲ့မင္းကုိငါခ်ည္ေႏွာင္ခ်င္ေနတယ္ မင္းငါနဲ႔အေ၀းဆုံးကုိေျပးထြက္သြားမွာစုိးလုိ႔ပါ

ငါဟာေသျခင္းတရားကုိသခၤါရလုိ႔သေဘာထားႏုိင္ပါတယ္

ဒါေပမဲ့မင္းနဲ႔ခြၿဲပီးေသရမွာကိုေတာ့ငါေၾကာက္မိတယ္။

ခိုင္

အေမ့လက္

ေမာင့္ခ်စ္သက္၏၊ လက္ဖ၀ါးႏု
ေသြးဥေရာင္လႊမ္း၊ ၀ါဂြမ္းႏွယ္အိ
ကိုင္မထိရက္၊ ခြ်န္ထက္လက္သဲ
ေဆးေရာင္ျမဲျခယ္၊ ပ်က္ျပယ္မရွိ
ႏုနယ္ဘိေတာင္း၊ ေဖါ့ဖေယာင္းႏွယ္
ေပ်ာ့ေပ်ာင္းသြယ္လြ
အလွျပည့္ႏွက္၊ ခ်စ္သူ႔လက္။

ေမာင့္မိခင္၏၊ ညိဳလြင္ျပာႏွမ္း
မာၾကမ္းကဲြအက္၊ လက္ဖ၀ါးျပင္
ရင့္ေရာ္သြင္မွာ၊ ဆယ္ျဖာလက္ေခ်ာင္း
ျပည့္ေဖါင္းမညက္၊ ညံ့သက္မႈကင္း
ေရာင္ဆင္းညႈိးမဲ၊ လက္သဲငံုးတိ
ေခ်းေညႇာ္ျပည့္မြ
အလွပ်က္ျပယ္၊ အေမ့လက္။

ေဖါင္းအိႏုညက္၊ ခ်စ္သူ႔လက္ႏွင့္
ေရာ္ရင့္ၾကမ္းခက္၊ အေမ့လက္တြင္
သိျမင္လာရ၊ \\\"အလွ\\\" \\\"အလုပ္\\\"
ခဲြထုတ္ေခ်မိ၊ အေမ၏လက္
အလုပ္လက္သည္
အသက္တမွ်၊ မနားရေခ်
ဘ၀ခရီး
သားသမီးတြက္၊ ထိုလက္အစြမ္း
ဘ၀လမ္းတြင္၊ လွပန္းဆင္ခဲ့
အားမာန္ဖဲြ႔ရစ္၊ သည္အျဖစ္ေၾကာင့္
အခ်စ္၏လက္၊ ေျပာင္းသြယ္ညက္ေစ
အေမ၏လက္၊ အလုပ္လက္သာ
ႏွစ္သက္ ဂုဏ္ယူ ဘြယ္တကား။

ခင္သူသူ၀င္း (ေငြတာရီ၊ ၁၉၇၈ခုႏွစ္ ဧျပီလ)

အယူခံ

ကိုယ္ေပၚမွာ ရနံ႕တုေတြဖန္ဆင္း

အေရခြံတုေတြၿခံဳ

အို . . .

ေလထုေတြ ညစ္ညမ္းကုန္ေပါ့။

သက္မဲ့ေရေမႊး တစ္ပုလင္း

ဒီအတြက္

႐ွင္သန္ေနတဲ့ စံပယ္တစ္ခင္း

ရင္းၾကေတာ့မလား။

အခုဆိုရင္

ရနံ႕တုေတြသာ

လႈိင္လႈိင္လြင့္

စံပယ္ပြင့္ေတြကေတာ အဆိပ္သင့္ေနၿပီ။

A&T

ဂ်စ္ပစီ

ကိုယ့္လက္ခုပ္ထဲ ျပန္ၾကည့္မိေတာ့မွ

အလြမ္းက တစ္ပြင့္ႏွစ္ပြင့္နဲ႕ ... ေျခာက္ကပ္ကပ္

ငါ ... ေရငတ္လာတယ္။

ေတေလလို ႐ြက္လႊင့္ေနခဲ့ရာက

ငါ့၀ိညာဥ္ရဲ႕ ေက်ာက္ဆူးကိုခ်

ဒီညေတာ့ မင္းရင္ခြင္ထဲမွာပဲ

စိတ္ခ်လက္ခ် ... အိပ္စက္ပါရေစ။

ေကာင္မေလးရယ္

ငါဟာ

ဖ်ားနာမႈကိုမ

ွ တြယ္တာတတ္သူပါ

တစ္စံုတစ္ခုျဖစ္လာမွာကို

ငါ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမိ ...

တံခါးဖြင့္သံ ..

ေျခသံ

လာ ..

ျမန္ျမန္သာ ၀င္ခဲ့ပါေတာ့။

လူ ၈၀% က အလုပ္လုပ္ၾကတယ္

(ဒါေပမယ့္)

က်န္တဲ့လူ ၂၀% က ဆုရတယ္

ငါကေတာ့ သူတို႕ကို

ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႕သာ ထိုင္ၾကည့္ေနမိ

ေသြးေအးေအးရက္စြဲေတြကိုသာ

အသိအကြၽမ္း ဖြဲ႕ေနခဲ့တယ္။

ေကာင္မေလးရယ္ ငါဟာ .. "ေတေလ" ပါ

ေဆာင္းဦးေပါက္ႏွင္းေတြနဲ႕

ေကာင္းကင္မွာ တိမ္ေတြက အျပာႏုႏု

ေဟာ .. အရပ္ပုပု ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္

လမ္းေလွ်ာက္လာေနတယ္ !

အုိ .. မဟုတ္ေသးပါဘူး

ကေယာင္ကတမ္းနဲ႕

အေရာင္ကန္းေနတဲ့ အိပ္မက္ေတြ

ငါမက္ေနမိ

ခ်စ္လွစြာေသာ

ငါ့ရဲ႕ညီမေသးေသးေလးေရ ..

လြမ္းတယ္ .. 

ဒါပဲတတ္ႏိုင္တာမို႕ လြမ္းပါရေစ။

မင္းခိုက္စိုးစန္ ၾသဂုတ္ ၊ ၂၀၀၄ မေဟသီ

ေတာအုပ္ထဲက သစ္ပင္

အျမစ္ေတြ ႐ွည္လ်ားလြန္းလိုက္တာ ...

ငါဟာ ဘာသစ္ပင္ပါလိမ့္ကြယ္။

မွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကလည္း သစ္႐ြက္ေတြလိုပဲ...

တစ္ဖြဲဖြဲေၾကြ (ဒီက...)

ေလေျပေလညႇင္းတိုက္မွာကိုေတာင္

ၾကာက္ေနရတဲ့ေကာင္ေပါ့။

ေန႕ခင္းေၾကာင္ေတာင္မွာမွ အလြမ္းေတြက

ေတာေမွာက္ရက္ေလတယ္။ 

(တစ္ဖက္သတ္ပဲ စိမ္းလန္းခြင့္ရတဲ့

ေဟာဒီ့ ေတာအုပ္တဲမွာ

ငါ.. ဘာလို႕ဆက္႐ွင္သန္မွာလဲ)

လူေတြရဲ႕ မ်က္၀န္းကိုက ညႇီေစာ္နံတယ္။

ထားလိုက္ပါေတာ့ေလ..

မနက္ျဖန္ဆိုရင္ပဲ 

မနက္ျဖန္ဟာ ဒီကေန႕ျဖစ္ေတာ့မယ္။

နာက်င္ျခင္းဆိုတ့ဲအျမစ္ေတြနဲ

ေျမႀကီးနက္နက္ထဲတြယ္ကုပ္

ေဟာဒီ့မွာ မ်က္ရည္ေတြ

ငုတ္တုတ္ေျခာက္ခဲ့ရတဲ့ သစ္ပင္ဟာ ငါ... ပါပဲ။

ေသခ်ာသထက္ ေသခ်ာခ်င္လို႕

တက္ခဲ့ရတဲ့

ေလွခါးထစ္ေတြသာ မ်ားလာတယ္။

ကမ္းေ၀းသြားတဲ့ လေရာင္ကေတာ့

႐ြက္လႊင့္ထြက္သြားလိုက္တာ

ျပန္ကိုမလာေတာ့ဘူး။ 

မနက္ျဖန္ဆိုရင္ပဲ

မနက္ျဖန္ဟာ ဒီကေန႕ျဖစ္ေတာ့မယ္

ငါဟာ.. ဘာသစ္ပင္ပါလိမ့္ကြယ္။

မင္းခိုက္စိုးစန္ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၀၄ သရဖူ

သင္ေသသြားေသာ္

aMomf vlYjynfavmu? vlYb0um;

tdk& em&? ao&OD;rnf

rSefayonfwnfY/

 

odkYwjyD;um;? oifaooGm;aomf

oif zGm;aomajr? oifwdkYajronf

tajcwdk;jrifY? usefaumif;oifY\?

 

oif\ rsdK;om; pm pum;vnf;

MuD;yGm;wufjrifY? usefaumif;oifY\/

 

oif OD;csí? trQa0&m

apwDomeSifY? opömta&mif

OmPfwefaqmifvnf;

ajymifvsuf 0if;vsuf usefapownf;/ 

aZmf*sD (tdk;a0r*¾Zif; 1935)

ဒုကၡသစာ

b0awGjrm;OD;vSnhfMuovdk
tjyefvrf;rSm vlpnfcJhwJh
rEdkif0efvSnf;bD;oHrsm;
,D;av;cdkwGJ
rkqdk;pdkifoifajcvSrf;rsm;
'vdrfhacgufauG;

iSufwdkY
tdyfpifay:wufMuNyD
'ku©awG jr§mayGvGef;aygY
'gudk
tvif;wdkifayGUcsnfroGm;EdkifwJh
naygY.../ 'DrSm
rm&D,ma&...
nae 5 em&Dwdkif; owd&wkef;yg/
idkazsmufxm;wJh oDcsif;wpfyk'ftaMumif;
ajymMu
xrif;udk qDrqrf;EdkifwJhtaMumif;
vrif;uajymjy? atmf[pf
vmcJprf;ygAsm...
cifAsm;&JYrjynhfpHkrIrsm;udk
a&Tvifyef;eJYxnhfNyD; ,lcJhprf;yg/             /

ယာသစ္ 

သားခ်စ္

om;cspf
rif;
BudrfvHk;,lvm
'DrSm 'l;axmufrwfwwf&yfprf;
BudK;udkifMurf;rSvdr®mw,fvkdY
igwkdYtrsKd;awGajymw,f
r[kwfbl;
ig'DvkdrvkyfEdkifbl;
vlqkdwm
&wemyJ
'kv’bw&m;eJYvlvmjzpfwJhom;cspf[m
ightwGuf&wemyJ
ausmydk;tdwfxJ
cg;usKd;atmifpmtkyfawGtjynfhtodyfxnfh
acgif;idkufpdkufcspmcsnf;yJusufraeeJY
uGefysLwmwa*smufa*smuf
BudKufoavmufESdyfvkdufprf;
jywif;aygufrSefuGJatmifabmvHk;uefcsif
uefvkdufprf;
uav;b0&JUpdrf;vef;jcif;rsm;
OD;xkyfraqmif;wJhqkdifu,farmif;orm;zrf;ovkd
igvufvSrf;wm;rSmr[kwfbl;
rif;BuD;vm&if
q&m0efBuD;vkyfrSmvm;
ppfAkdvfBuD;vkyfrSmvm;
wpfb0wmBudKufoavmufpHNyD;
oHo&mrSm usoavmufcHr,fhvl
rjzpfapcsifbl;
rif;tpfudkBuD;u
cspfvkdYygajymNyD;
uHraumif;wJha&Tig;av;awG avSmifuefxJxnfhxm;wm
rif;jrifw,fr[kwfvm;
a&Tig;av;awG 'ku©pmemwwfzkdY
rif;pmrsm;rsm;zwfapcsifw,f
urÇmhajryHkBuD;a&SUcsNyD;
wlatmiftqGJusifhaewmeJY
rif;eJYurÇmBuD;
eD;vmrSmr[kwfbl;
tJ'DajryHkay:rSmaewJhvlawGudk cspfwwfatmif
rif;pmrsm;rsm;zwfapcsifw,f
b0rSm
bmrSrvkyfwwfcsifae
bmrSr,kwfrmapcsifbl;
*ufpfxnfhwJhtem; rif;oGm;&if
*ufpfeHYawmh½SL&rSmyJ
vkdtyfwJhtcg
*ufpfeHYpGJatmif rD;jcpfvnf;jcpf&J&rSmaygh
rif;
wpfaeYBuD;jyif;vmrSm
toufBuD;wJhtcg tcsdefpD;ygapuGm
igqGJvufpzJcsyf[m
rif;twGuf
rif;vufcHwJhtcg
trSefw&m;qkdwJheHygwfuvJGNyD;
bmeJYrS aq;ay;rD;,lrvkyfvkdufeJY/ /

ခိုင္ၿမဲေက်ာ္စြာ